Pojedyncze opłytowanie oznacza wykonanie okładziny z jednej warstwy płyt gipsowo-kartonowych zamocowanych do konstrukcji nośnej, najczęściej z profili stalowych CD/UD lub do rusztu drewnianego.
W zabudowie poddasza pojedyncze opłytowanie stosuje się często jako standardowe wykończenie skosów i sufitów, gdy nie są wymagane podwyższone parametry odporności ogniowej, akustycznej lub wytrzymałości mechanicznej.
Cechy pojedynczego opłytowania
- jedna warstwa płyt g-k mocowana do rusztu,
- mniejsze zużycie materiału niż przy podwójnym opłytowaniu,
- mniejsza masa zabudowy,
- szybszy montaż,
- niższa sztywność i odporność niż przy dwóch warstwach płyt.
Zastosowanie na poddaszu
W typowym układzie zabudowy poddasza występują kolejno:
- konstrukcja dachu,
- izolacja cieplna, najczęściej z wełny mineralnej,
- paroizolacja od strony pomieszczenia,
- ruszt metalowy z profili,
- jedna warstwa płyt gipsowo-kartonowych.
Na rysunkach egzaminacyjnych pojedyncze opłytowanie można rozpoznać po tym, że do rusztu zamocowana jest tylko jedna płyta g-k, bez drugiej warstwy płyt przesuniętej względem pierwszej.
Różnica względem podwójnego opłytowania
Przy podwójnym opłytowaniu montuje się dwie warstwy płyt, co zwiększa sztywność, izolacyjność akustyczną i odporność ogniową przegrody. Przy pojedynczym opłytowaniu widoczna jest tylko jedna warstwa płyty wykończeniowej.