Pytania pomocnicze - BUD.11

Taśma ogranicza przenoszenie dźwięków i drgań między konstrukcją ścianki a istniejącymi przegrodami budynku. Poprawia izolacyjność akustyczną połączenia.

Nakleja się ją na profile obwodowe, czyli te, które stykają się ze ścianami, podłogą lub stropem. W ściankach g-k są to najczęściej profile UW oraz skrajne profile CW.

Taśma pod profile w suchej zabudowie nie służy głównie do ograniczania strat ciepła. Jej podstawową funkcją jest uszczelnienie akustyczne połączenia.

Izolacja akustyczna ogranicza przenoszenie dźwięków, np. rozmów lub hałasu. Izolacja przeciwdrganiowa dotyczy głównie tłumienia drgań mechanicznych, np. od maszyn.

Dźwięki mogą łatwiej przenosić się przez sztywne połączenie profilu z przegrodą. Ścianka może mieć gorszą izolacyjność akustyczną niż przewidziano.

Znaczenie mają m.in. wełna mineralna wypełniająca ruszt, liczba warstw płyt g-k, szczelność połączeń oraz prawidłowe wykonanie spoin i obwodowych uszczelnień.

Paroizolacja ogranicza przenikanie pary wodnej z wnętrza pomieszczenia do warstwy ocieplenia. Chroni wełnę mineralną przed zawilgoceniem i utratą właściwości izolacyjnych.

Paroizolację układa się od strony pomieszczenia ogrzewanego, czyli pod warstwą ocieplenia i przed płytami gipsowo-kartonowymi.

Folia polietylenowa ma niski stopień przepuszczalności pary wodnej, dlatego skutecznie ogranicza jej przenikanie do przegrody.

Paroizolacja znajduje się od strony wnętrza i zatrzymuje parę wodną. Wiatroizolacja znajduje się zwykle po stronie zewnętrznej i chroni ocieplenie przed przewiewaniem oraz wodą opadową.

Nieszczelna paroizolacja może dopuścić parę wodną do ocieplenia. Skutkiem może być zawilgocenie wełny mineralnej, spadek izolacyjności cieplnej oraz rozwój pleśni.

Pasy folii układa się na zakład i skleja taśmami systemowymi. Uszczelnia się także miejsca przy ścianach, krokwiach oraz przejściach instalacyjnych.

Folia bąbelkowa służy głównie do pakowania lub ochrony mechanicznej. Nie jest standardowym materiałem do wykonywania szczelnej warstwy paroizolacyjnej w zabudowie poddasza.

Powierzchnię ścianki oblicza się ze wzoru: długość × wysokość. Dla ścianki o długości 4,0 m i wysokości 2,5 m powierzchnia wynosi 10,0 m².

Należy pomnożyć powierzchnię robót przez koszt jednostkowy. W tym przypadku: 10,0 m² × 50,00 zł/m² = 500,00 zł.

Koszt jednostkowy to cena wykonania jednej jednostki obmiarowej, np. 1 m² ściany, podłogi lub okładziny. Całkowity koszt uzyskuje się przez pomnożenie go przez ilość robót.

Metry kwadratowe służą tylko do obliczenia powierzchni ścianki. Po pomnożeniu powierzchni przez cenę jednostkową otrzymuje się wartość pieniężną, czyli koszt wykonania.

Potrzebne są wymiary ścianki, czyli długość i wysokość, oraz cena jednostkowa za 1 m². Na ich podstawie oblicza się powierzchnię i całkowity koszt.

W rzucie poziomym sufit i podłoga mają taki sam kształt i wymiary w świetle ścian. Dlatego ich powierzchnie są sobie równe, jeśli sufit obejmuje całe pomieszczenie.

Najprościej podzielić rzut na prostokąty lub inne proste figury. Następnie należy obliczyć pola częściowe i je zsumować.

Wymiar w centymetrach dzieli się przez 100. Na przykład 200 cm to 2 m, a 400 cm to 4 m.

Należy brać wymiary wewnętrzne pomieszczenia, czyli w świetle ścian. To one określają rzeczywistą powierzchnię zabudowy sufitu.

Powierzchnia określa pole rzutu pomieszczenia i jest podawana w m². Obwód to suma długości ścian i podaje się go w metrach.

Warto porównać wynik z wymiarami pomieszczenia. Jeśli pomieszczenie ma kilka metrów długości i szerokości, wynik powinien być rzędu kilkunastu lub kilkudziesięciu metrów kwadratowych, a nie setek.

Należy pomnożyć szerokość powierzchni przez jej długość. W tym zadaniu: 5,00 m × 6,00 m = 30,00 m².

Linia kreskowa wskazuje szerokość powierzchni przeznaczonej do zabudowy. W tym przypadku szerokość wynosi 5,00 m.

Odpowiedzi dotyczą powierzchni zabudowy, czyli ilości okładziny w m². Aby obliczyć liczbę płyt w sztukach, trzeba znać wymiary jednej płyty g-k.

Powierzchnię całkowitą dzieli się przez powierzchnię jednej płyty. Na przykład płyta 1,20 × 2,50 m ma 3,00 m², więc 30 m² wymaga teoretycznie 10 płyt, bez zapasu.

Tak. Zwykle dolicza się zapas na docinki, odpady i ewentualne uszkodzenia, najczęściej około 5–10%, zależnie od skomplikowania zabudowy.

Otwory odejmuje się wtedy, gdy ich powierzchnia jest istotna i zgodnie z zasadami obmiaru nie jest wliczana do okładziny. W prostych zadaniach egzaminacyjnych zwykle liczy się powierzchnię wskazaną wymiarami na rysunku.

Od grubości płyt, liczby warstw okładziny oraz rodzaju podkonstrukcji, np. stalowej lub drewnianej. Przy konstrukcji stalowej dla dwóch płyt 12,5 mm stosuje się zwykle wkręty 35 mm.

Najczęściej stosuje się wkręty TN o długości 25 mm. Taka długość wystarcza do zamocowania jednej płyty 12,5 mm do profilu stalowego.

Ponieważ łączna grubość dwóch płyt wynosi około 25 mm, więc wkręt 25 mm nie zakotwiłby się prawidłowo w profilu stalowym. Do drugiej warstwy potrzebny jest dłuższy wkręt, np. 35 mm.

Są to wkręty przeznaczone do mocowania płyt g-k do cienkościennych profili stalowych. Mają drobny gwint i łeb umożliwiający lekkie zagłębienie w powierzchni płyty.

Łeb powinien być lekko zagłębiony w kartonie, ale nie może go przeciąć. Przerwanie kartonu osłabia mocowanie płyty.

Podwójne płytowanie zwiększa sztywność ścianki, poprawia odporność mechaniczną, izolacyjność akustyczną i często odporność ogniową przegrody.

Łącznik krzyżowy CD 60 służy do połączenia dwóch profili CD 60 przecinających się pod kątem prostym. Stosuje się go szczególnie w rusztach krzyżowych dwupoziomowych.

Łącznik krzyżowy łączy profile CD 60 krzyżujące się ze sobą, najczęściej prostopadle. Łącznik wzdłużny służy do przedłużania profili CD 60 w jednej linii.

Jest to ruszt z profili CD 60 ułożonych w dwóch warstwach: profile główne znajdują się wyżej, a profile nośne niżej. Warstwy krzyżują się i są łączone łącznikami krzyżowymi.

Profile CD 60 tworzą ruszt nośny, do którego mocuje się płyty gipsowo-kartonowe. W konstrukcji krzyżowej mogą pełnić funkcję profili głównych i nośnych.

Łącznik wzdłużny nie jest przeznaczony do łączenia profili pod kątem prostym. Zapewnia połączenie tylko profili ustawionych osiowo, czyli w jednej linii.

Łącznik krzyżowy ma kształt elementu obejmującego profil CD 60 i umożliwiającego zamocowanie drugiego profilu poprzecznie. Często wygląda jak blaszany element z zaczepami lub skrzydełkami do zagięcia.

Profil UA jest wzmocniony i sztywniejszy, dlatego lepiej przenosi obciążenia od ościeżnicy oraz skrzydła drzwiowego. Zwykły profil CW mógłby się odkształcać.

Od całkowitej grubości ściany odejmuje się grubość płyt po obu stronach. Przy płytach 12,5 mm: 75 mm - 12,5 mm - 12,5 mm = 50 mm, więc stosuje się profil 50.

Profil UA 75 stosuje się wtedy, gdy konstrukcja rusztu ma szerokość 75 mm, np. przy ścianie o większej całkowitej grubości, zwykle około 100 mm przy pojedynczym opłytowaniu obustronnym.

Całkowita grubość ścianki obejmuje profil oraz płyty g-k po obu stronach. Szerokość profilu to tylko szerokość metalowego elementu rusztu, np. 50, 75 lub 100 mm.

Profile CW są pionowymi słupkami konstrukcyjnymi, do których mocuje się płyty g-k. W typowych polach ściany wystarczają, ale przy drzwiach często zastępuje się je profilami UA.

Profile UW są profilami obwodowymi, mocowanymi do podłogi i stropu. Wyznaczają przebieg ścianki i stanowią prowadnice dla profili pionowych CW lub UA.

Może dojść do odkształcenia konstrukcji, pękania spoin płyt g-k, problemów z pracą drzwi oraz niestabilnego zamocowania ościeżnicy.

GKF oznacza płytę gipsowo-kartonową ogniochronną. Stosuje się ją tam, gdzie wymagana jest podwyższona odporność ogniowa zabudowy.

GKB to zwykła płyta gipsowo-kartonowa, natomiast GKF ma podwyższone właściwości ogniochronne. Do zwiększenia odporności ogniowej należy wybrać GKF.

GKFI stosuje się wtedy, gdy potrzebna jest zarówno podwyższona odporność ogniowa, jak i odporność na wilgoć. Jest to płyta ogniochronna impregnowana.

Dwie warstwy płyt dłużej chronią konstrukcję przed działaniem wysokiej temperatury. Opóźniają też utratę nośności i szczelności przegrody.

Wełna mineralna jest materiałem niepalnym i poprawia izolacyjność przegrody. W połączeniu z płytami GKF pomaga uzyskać lepsze parametry ochrony ogniowej.

GKBI jest płytą impregnowaną, przeznaczoną głównie do miejsc o podwyższonej wilgotności. Nie jest podstawowym typem płyty ogniochronnej.

Profile stalowe i aluminiowe są sztywne, dlatego nie dopasowują się prawidłowo do krzywizny łuku. Mogłyby odstawać lub powodować pękanie masy szpachlowej.

Kątownik wzmacnia krawędź narożnika i chroni ją przed uszkodzeniami mechanicznymi. Ułatwia też uzyskanie równej, estetycznej linii naroża.

Kątownik giętki można dopasować do łuku lub zaokrąglenia, a sztywny przeznaczony jest do narożników prostych. Wybór zależy od kształtu wykańczanej krawędzi.

Najczęściej wykonuje się je w technologii szkieletowej, czyli na ruszcie z profili stalowych CW i UW, do którego mocuje się płyty g-k.

Najczęściej zatapia się go w masie szpachlowej, dociska do narożnika i wyrównuje. Po wyschnięciu nakłada się kolejne warstwy masy i szlifuje powierzchnię.

Może powstać nierówna krawędź, profil może odstawać, a warstwa szpachlowa może pękać. Narożnik będzie mniej trwały i mniej estetyczny.