Pytania pomocnicze - BUD.11

Spoiwo to składnik, który łączy pigmenty i wypełniacze oraz po wyschnięciu tworzy powłokę malarską. Decyduje o wielu właściwościach farby, np. przyczepności i odporności.

Farby emulsyjne zawierają wodne dyspersje polimerów, m.in. winylowych. Dlatego polimer winylowy jako spoiwo wskazuje na farbę emulsyjną lub poliwinylową.

W farbie wapiennej spoiwem jest wapno gaszone, czyli wodorotlenek wapnia. Powłoka utrwala się głównie przez karbonizację.

W farbie krzemianowej spoiwem jest szkło wodne, najczęściej potasowe. Dzięki temu farba dobrze wiąże z podłożami mineralnymi.

Farba emulsyjna ma spoiwo w postaci wodnej dyspersji polimerowej. Farba chlorokauczukowa zawiera żywicę chlorokauczukową i zwykle jest farbą rozpuszczalnikową.

Często nazwa farby pochodzi od spoiwa: wapienna od wapna, krzemianowa od krzemianów, chlorokauczukowa od chlorokauczuku. Emulsyjna oznacza farbę z dyspersją polimerową w wodzie.

Pigment to drobno zmielona substancja nadająca farbie barwę i krycie. Nie rozpuszcza się w spoiwie, tylko jest w nim rozproszona.

Kreda pławiona jest naturalnym surowcem mineralnym, głównie węglanem wapnia. Po oczyszczeniu i rozdrobnieniu może być stosowana jako biały pigment lub wypełniacz w farbach.

Pigment naturalny pochodzi bezpośrednio z surowców mineralnych, roślinnych lub zwierzęcych. Pigment syntetyczny jest otrzymywany w procesach chemicznych lub przemysłowych.

Biały cynk, czyli tlenek cynku, jest pigmentem nieorganicznym otrzymywanym przemysłowo. Nie zalicza się go tu do naturalnych pigmentów.

Nie. Proszek cynkowy jest pyłem metalu stosowanym m.in. w powłokach ochronnych i antykorozyjnych, ale nie jest naturalnym pigmentem.

Historycznie ultramarynę otrzymywano z naturalnego minerału lapis lazuli, ale współcześnie stosowana ultramaryna jest najczęściej pigmentem syntetycznym. W tym pytaniu za naturalny pigment uznano kredę pławioną.

Materiał wodorozcieńczalny to taki, który można rozcieńczać wodą. W praktyce oznacza to m.in. farby emulsyjne stosowane do malowania ścian i sufitów.

Farby emulsyjne mają spoiwo rozproszone w wodzie, a do regulacji ich konsystencji stosuje się wodę. Po odparowaniu wody tworzą powłokę malarską.

Nie. Farby olejne rozcieńcza się zwykle rozpuszczalnikami organicznymi, np. benzyną lakową lub terpentyną, a nie wodą.

Farby emulsyjne są najczęściej wodorozcieńczalne i stosowane głównie na ściany oraz sufity. Emalie ftalowe są rozpuszczalnikowe i często używa się ich do drewna oraz metalu.

Mają słabszy zapach, szybciej schną i narzędzia można myć wodą. Są wygodne w stosowaniu przy typowych robotach malarskich wewnątrz budynków.

Neutralizacja polega na zmniejszeniu zasadowości świeżego tynku, aby można było bezpiecznie wykonać kolejne warstwy wykończeniowe, np. malarskie.

Świeży tynk często ma odczyn silnie zasadowy. Może to powodować przebarwienia farby, osłabienie powłoki lub reakcje z pigmentami.

Do fluatowania stosuje się fluaty, czyli preparaty chemiczne używane do neutralizacji alkalicznych podłoży mineralnych.

Nie. Ubytki uzupełnia się odpowiednimi zaprawami lub masami naprawczymi, a fluatowanie jest zabiegiem chemicznym związanym z neutralizacją podłoża.

Nie. Gruntowanie zwykle poprawia przyczepność i wyrównuje chłonność podłoża, natomiast fluatowanie neutralizuje jego zasadowość.

Najczęściej są to nowe tynki wapienne i cementowo-wapienne, czyli podłoża mineralne o wysokiej alkaliczności.

Farba olejna należy do farb rozpuszczalnikowych. Jej wysychanie wiąże się z odparowaniem rozpuszczalników i rozcieńczalników organicznych oraz utwardzaniem spoiwa.

Farba olejna schnie z udziałem rozpuszczalników organicznych. Farba emulsyjna jest farbą wodną, więc podstawowym rozcieńczalnikiem jest woda.

Tworzy zwartą, odporną na zmywanie i ścieranie powłokę. Dlatego stosuje się ją m.in. na lamperie, stolarkę i elementy metalowe.

Farba kazeinowa ma spoiwo pochodzenia białkowego, czyli kazeinę, i nie jest typową farbą schnącą przez odparowanie rozpuszczalników organicznych.

Farba krzemianowa jest farbą mineralną, wiążącą chemicznie z podłożem mineralnym. Nie klasyfikuje się jej jako farby schnącej przez odparowanie organicznych rozcieńczalników.

Należy zapewnić dobrą wentylację, unikać źródeł ognia i stosować środki ochrony osobistej. Opary rozpuszczalników mogą być szkodliwe i łatwopalne.

Farba krzemianowa ma mineralny charakter i wiąże chemicznie z podłożem. Tworzy powłokę paroprzepuszczalną, która nie zamyka wilgoci tak jak farby szczelne.

Stosuje się je głównie na podłożach mineralnych, takich jak tynki cementowe, cementowo-wapienne, wapienne i beton. Nie są przeznaczone do wszystkich starych powłok organicznych.

Farba olejna tworzy szczelną powłokę, która utrudnia odparowanie wilgoci. Może to powodować łuszczenie, pęcherze i odspajanie powłoki.

Nie jest to zalecane, ponieważ farby klejowe mają słabą odporność na wilgoć. W takich warunkach powłoka może mięknąć, brudzić się lub odspajać.

Podłoże wilgotne zawiera podwyższoną ilość wilgoci, ale nie ma na nim wody powierzchniowej. Podłoże mokre, z zaciekami lub stojącą wodą, nie nadaje się do zwykłego malowania.

Należy je oczyścić, odpylić, usunąć luźne fragmenty i sprawdzić, czy nie ma pleśni ani wykwitów solnych. Dobór gruntu i farby powinien być zgodny z zaleceniami producenta.

Ponieważ mają fakturę i są przystosowane do malowania. Po pokryciu farbą tworzą dekoracyjną, jednolitą kolorystycznie powierzchnię.

Tapeta strukturalna ma wypukłą lub wyczuwalną fakturę i często jest przeznaczona do malowania. Zwykła tapeta dekoracyjna najczęściej pełni funkcję gotowego wykończenia bez dodatkowego malowania.

Nie. Tapety winylowe wyróżnia warstwa winylu zwiększająca odporność na wilgoć i zabrudzenia, natomiast tapety strukturalne wyróżnia faktura i możliwość stosowania pod farbę.

Pozwala łatwo zmienić kolor ściany bez zrywania tapety. Jednocześnie zachowuje się dekoracyjna faktura powierzchni.

Może ukryć drobne nierówności i rysy, ale nie zastąpi właściwego przygotowania podłoża. Większe ubytki należy wcześniej naprawić i wyrównać.

Należy pomnożyć 100 m² przez 0,05. Otrzymujemy 5 m² naddatku.

Do powierzchni podstawowej dodaje się obliczony naddatek. W tym przypadku 100 m² + 5 m² = 105 m².

Naddatek pokrywa straty wynikające z docinania brytów, dopasowania wzoru, zakładów oraz ewentualnych uszkodzeń.

Tak. Dodanie 5% do ilości podstawowej można zapisać jako mnożenie przez 1,05.

Większy naddatek stosuje się przy tapetach ze wzorem wymagającym pasowania, przy wielu narożnikach, wnękach, skosach lub dużej liczbie docinek.

Należy podzielić całkowite zapotrzebowanie przez wydajność jednego opakowania. Jeśli wynik nie jest liczbą całkowitą, zaokrągla się go w górę.

Nie można kupić 0,75 opakowania, a 6 opakowań nie wystarczy. Trzeba kupić 7 pełnych opakowań.

Jedno opakowanie wystarcza na 4 rolki, więc 6 opakowań wystarczy na 24 rolki tapety.

Liczba opakowań = liczba rolek tapety ÷ wydajność jednego opakowania. Wynik należy zaokrąglić w górę do pełnego opakowania.

Tak, szczególnie gdy podłoże jest chłonne, tapeta ciężka albo przewiduje się straty podczas pracy. W zadaniach egzaminacyjnych zwykle liczy się jednak dokładnie według podanej wydajności.

Należy pomnożyć powierzchnię przez zużycie jednostkowe materiału. W tym przypadku: 12 m² × 50 ml/m² = 600 ml.

Pozwala to łatwo przeliczyć zapotrzebowanie na dowolną powierzchnię. Wystarczy znać powierzchnię robót i normę zużycia.

1000 ml to 1 litr, więc 600 ml to 0,6 litra. Przy zakupie trzeba wybrać opakowanie o pojemności co najmniej 0,6 l.

W praktyce często dolicza się niewielki zapas, np. na większą chłonność podłoża lub straty robocze. W zadaniu egzaminacyjnym należy jednak liczyć dokładnie według podanych danych.

Większe zużycie może wynikać z dużej chłonności, pylącego lub nierównego podłoża. Wpływ ma też sposób nanoszenia preparatu.