Tynk wapienny to wyprawa tynkarska wykonywana z zaprawy, której głównym spoiwem jest wapno. Stosuje się go głównie wewnątrz budynków, zwłaszcza tam, gdzie ważna jest paroprzepuszczalność i zdolność regulowania wilgotności powietrza.
Cechy tynku wapiennego
Tynk wapienny:
- ma dobrą paroprzepuszczalność,
- jest mniej odporny mechanicznie niż tynk cementowy lub cementowo-wapienny,
- długo dojrzewa i wiąże przez proces karbonizacji wapna,
- po wykonaniu ma odczyn silnie zasadowy.
Właśnie zasadowość świeżego tynku wapiennego jest ważna przy przygotowaniu pod malowanie. Nie każda farba dobrze znosi alkaliczne podłoże.
Przygotowanie pod malowanie
Przed malowaniem tynk wapienny powinien być:
- dostatecznie wyschnięty,
- związany i nośny,
- oczyszczony z pyłu,
- w razie potrzeby zobojętniony, czyli pozbawiony nadmiernej alkaliczności.
Jeżeli świeży tynk wapienny ma być pokryty farbą emulsyjną, należy go najpierw zobojętnić. Zbyt zasadowe podłoże może powodować przebarwienia, osłabienie przyczepności farby albo uszkodzenie powłoki malarskiej.
Typowy błąd egzaminacyjny
Nie należy mylić zobojętniania z gruntowaniem. Gruntowanie poprawia chłonność i przyczepność podłoża, ale nie zawsze usuwa problem alkaliczności świeżego tynku wapiennego. W pytaniu o świeży tynk wapienny i farbę emulsyjną kluczową czynnością jest zobojętnienie.