Pytania pomocnicze - BUD.12

Nie odlicza się powierzchni otworu do 3 m², jeżeli jego ościeża są tynkowane. Taki otwór traktuje się jako niewymagający potrącenia z powierzchni ściany.

Powierzchnię otworu odejmuje się wtedy, gdy otwór ma więcej niż 3 m². W pytaniu egzaminacyjnym poprawna granica to 3,0 m².

Oznacza, że tynkiem pokrywa się także boczne i górne powierzchnie wnęki okiennej lub drzwiowej. Ma to znaczenie przy obmiarze, bo wpływa na odliczanie otworów.

Powierzchnię otworu oblicza się przez pomnożenie jego szerokości przez wysokość. Wynik podaje się w metrach kwadratowych.

Ponieważ nakład pracy na tynkowanie ościeży przy małych otworach rekompensuje brak tynku na powierzchni samego otworu. Jest to uproszczenie stosowane w zasadach obmiaru.

Tynki ścienne obmierza się najczęściej w metrach kwadratowych, czyli m². Oblicza się powierzchnię ścian z uwzględnieniem zasad potrącania otworów.

Zapewnia to podobną pracę materiału, przyczepność zaprawy i równomierne przenoszenie obciążeń. Inny typ cegły może mieć inną nasiąkliwość, wytrzymałość i strukturę.

Oznacza wytrzymałość cegły na ściskanie około 15 MPa. Jest to parametr techniczny określający nośność elementu murowego.

Kratówka ma inną budowę niż cegła pełna, ponieważ posiada drążenia. Mimo tej samej klasy nie jest tym samym materiałem co cegła ceramiczna pełna.

Ma inną klasę wytrzymałości niż cegły w istniejącym murze. Przy naprawie należy zachować zgodność rodzaju i klasy materiału.

Zaprawa łączy cegły i współpracuje z nimi w przenoszeniu obciążeń. Jej marka powinna być dopasowana do rodzaju muru i zastosowanych cegieł.

Cegła klinkierowa jest bardziej spieczona, twardsza i mniej nasiąkliwa, często stosowana jako materiał elewacyjny. Nie jest automatycznym zamiennikiem cegły ceramicznej pełnej w murze zwykłym.

Należy dobrać cegły możliwie identyczne z istniejącymi: pod względem rodzaju, klasy, wymiarów i właściwości. Dzięki temu naprawiony fragment będzie prawidłowo współpracował z resztą muru.

Oznacza wymiar mierzony między wewnętrznymi powierzchniami ościeży otworu. Jest to rzeczywista szerokość lub wysokość samego otworu.

Szerokość otworu jest podana między jego bocznymi krawędziami. Wymiary po lewej i prawej stronie otworu dotyczą odcinków ściany, a nie otworu.

Na rysunku wymiar 146 cm znajduje się bezpośrednio między ościeżami nowego otworu okiennego. Jest to szerokość otworu w świetle ościeży.

Nie. Wymiary 40 cm i 60 cm oznaczają fragmenty ściany po bokach otworu, więc nie są częścią szerokości otworu.

Oznacza, że liczby podane na rysunku należy odczytywać jako centymetry. Dzięki temu wymiar 146 oznacza 146 cm, a nie np. 146 mm.

Ościeża to boczne, górne i dolne powierzchnie muru ograniczające otwór okienny lub drzwiowy. Między bocznymi ościeżami mierzy się szerokość otworu.

Najpierw mnoży się powierzchnię robót przez nakład robocizny, otrzymując liczbę roboczogodzin. Następnie liczbę roboczogodzin mnoży się przez stawkę za 1 r-g.

r-g oznacza roboczogodzinę, czyli jedną godzinę pracy jednego pracownika. Jest to podstawowa jednostka do obliczania kosztu robocizny.

Należy pomnożyć 1,5 m² przez 2,5 r-g/m². Wynik to 3,75 r-g.

Czas pracy wynosi 1,5 × 2,5 = 3,75 r-g. Po pomnożeniu przez stawkę 12 zł/r-g otrzymuje się 3,75 × 12 = 45 zł.

Tak, określa grubość wykonywanego wypełnienia i sposób układania cegieł. W tym zadaniu nie trzeba jej jednak przeliczać, ponieważ podano gotowy nakład robocizny na 1 m².

Informuje ona o technologii wykonania muru i warunkach robót. W tym konkretnym obliczeniu nie wpływa na wynik, bo koszt zależy tylko od powierzchni, nakładu i stawki.

Nie należy mnożyć samej powierzchni tylko przez stawkę. Trzeba najpierw uwzględnić nakład robocizny, czyli liczbę r-g potrzebnych na wykonanie 1 m².

Rusztowanie kozłowe jest proste, niskie i łatwe do przestawiania wewnątrz pomieszczeń. Dobrze nadaje się do robót prowadzonych na niewielkiej wysokości, takich jak rozbiórka ścianek działowych.

Rusztowanie kozłowe składa się zwykle z kozłów i pomostu roboczego, a jego montaż jest szybki i prosty. Rusztowanie ramowe ma konstrukcję modułową z ram, stężeń i pomostów, stosowaną częściej przy większych wysokościach i robotach elewacyjnych.

Stosuje się je przy pracach wewnętrznych na małej wysokości, np. tynkowaniu, murowaniu, naprawach ścian, montażu instalacji oraz demontażu lekkich przegród.

Rusztowania wiszące stosuje się głównie przy pracach na zewnątrz budynków, np. na elewacjach. Przy rozbiórce ścianek działowych wewnątrz pomieszczeń byłoby to rozwiązanie niepraktyczne i nieuzasadnione.

Pomost musi być stabilny, równy i odpowiednio oparty na kozłach. Nie wolno przeciążać rusztowania ani ustawiać go na niestabilnym podłożu.

Nie, ścianka działowa zasadniczo nie przenosi obciążeń konstrukcyjnych budynku. Służy do podziału przestrzeni wewnętrznej, ale przed demontażem zawsze należy upewnić się, że nie pełni funkcji konstrukcyjnej ani instalacyjnej.

Gruz może miejscowo przeciążyć strop i stworzyć zagrożenie dla konstrukcji oraz pracowników. Odpady powinny być systematycznie usuwane z miejsca robót.

Może spowodować uderzenie osób lub uszkodzenie mienia znajdującego się poniżej. Dodatkowo powoduje duże pylenie i brak kontroli nad kierunkiem spadania odpadów.

Służy do bezpiecznego transportowania gruzu i odpadów z wyższych kondygnacji do kontenera lub wyznaczonego miejsca odbioru. Obudowa ogranicza pylenie i rozrzut materiału.

Pod wylotem powinien znajdować się pojemnik lub kontener, a teren wokół należy oznakować i zabezpieczyć przed dostępem osób postronnych.

Najczęściej powstaje gruz ceglany, bloczki, zaprawa, tynk, elementy płyt gipsowo-kartonowych oraz odpady opakowaniowe lub izolacyjne.

Odpady należy usuwać w sposób kontrolowany i bezpieczny, najlepiej za pomocą przeznaczonych do tego zsypów lub innych urządzeń transportowych.

Ponieważ po rozebraniu ściany nie będzie możliwości dokładnego ustalenia jej pierwotnych wymiarów. Pomiar przed pracami pozwala prawidłowo określić zakres i koszt robót.

Obmiar polega na ustaleniu ilości robót, np. powierzchni lub objętości ściany. Odbiór robót polega na sprawdzeniu, czy prace wykonano zgodnie z dokumentacją i wymaganiami.

Rozbiórkę ścian można obmierzać w m², gdy liczy się powierzchnię ściany, albo w m³, gdy istotna jest objętość muru. Jednostka zależy od zasad przyjętych w kosztorysie lub przedmiarze.

Do obliczenia powierzchni ściany potrzebna jest jej długość i wysokość. Powierzchnię oblicza się ze wzoru: długość × wysokość.

Nie. Usunięcie gruzu następuje po rozbiórce i może być oddzielnie rozliczane, ale pomiar samej ściany należy wykonać przed rozpoczęciem jej rozbierania.

Po zakończeniu rozbiórki ściana już nie istnieje, więc nie można dokładnie zmierzyć jej pierwotnych wymiarów. Taki pomiar byłby niedokładny lub niemożliwy.

Ponieważ jej głównym spoiwem jest cement, który po związaniu tworzy twardą i mocną strukturę. Dzięki temu zaprawa dobrze przenosi obciążenia ściskające.

Zaprawa cementowa jest mocniejsza i bardziej odporna mechanicznie. Zaprawa wapienna jest słabsza, ale bardziej plastyczna i łatwiejsza w obróbce.

Nie. Zaprawa cementowa może mieć wysoką wytrzymałość na ściskanie, ale jednocześnie może wykazywać skurcz podczas wiązania i wysychania.

Stosuje się je w miejscach wymagających dużej wytrzymałości, np. przy murowaniu konstrukcyjnym, fundamentach, cokołach i podkładach.

Kapilarność to zdolność materiału do podciągania wody przez drobne pory. Nie jest to cecha, którą określa się jako główną zaletę zaprawy cementowej w tym pytaniu.

Higroskopijność to zdolność pochłaniania wilgoci z powietrza. W przypadku zaprawy cementowej nie jest to właściwość wyróżniająca ją pozytywnie na tle innych zapraw.

Zaprawa cementowa ma dużą wytrzymałość i dobrą odporność na wilgoć. Dlatego nadaje się do elementów znajdujących się przy gruncie lub poniżej poziomu terenu.

Zaprawa wapienna jest mniej odporna na stałe zawilgocenie i ma mniejszą wytrzymałość niż cementowa. Stosuje się ją głównie w miejscach suchych lub mniej obciążonych.

Gips źle znosi długotrwałe działanie wilgoci, ponieważ może tracić wytrzymałość i ulegać degradacji. Zaprawy gipsowe stosuje się głównie wewnątrz suchych pomieszczeń.

Ściana fundamentowa jest narażona na wilgoć z gruntu, parcie gruntu, obciążenia od budynku oraz zmiany temperatury. Dlatego wymaga materiałów trwałych i odpornych na zawilgocenie.

Najważniejsza jest odporność na działanie wody i wilgoci oraz odpowiednia wytrzymałość mechaniczna. Te wymagania dobrze spełnia zaprawa cementowa.

Nie. Oprócz zastosowania odpowiedniej zaprawy należy wykonać izolację przeciwwilgociową lub przeciwwodną, zależnie od warunków gruntowo-wodnych.

Podstawowe składniki betonu zwykłego to cement, woda, piasek i żwir. Cement pełni funkcję spoiwa, a piasek i żwir są kruszywem.

Żwir jest kruszywem grubym, które tworzy szkielet betonu i wpływa na jego wytrzymałość oraz objętość. Odróżnia beton od typowej zaprawy murarskiej.

Beton zwykły zawiera kruszywo grube, np. żwir. Zaprawa cementowo-wapienna składa się zwykle z cementu, wapna, piasku i wody, ale nie zawiera żwiru.

Cement jest spoiwem hydraulicznym. Po wymieszaniu z wodą wiąże, twardnieje i łączy ziarna kruszywa w trwały materiał.

Woda zarobowa umożliwia wiązanie cementu i nadaje mieszance odpowiednią konsystencję. Jej ilość wpływa na urabialność i wytrzymałość betonu.

Keramzyt jest lekkim kruszywem sztucznym. Stosuje się go głównie do betonów lekkich, a nie do typowego betonu zwykłego z piaskiem i żwirem.

Należy szukać zestawu zawierającego cement, wodę oraz kruszywo drobne i grube. Dla betonu zwykłego będzie to najczęściej cement, piasek, żwir i woda.