Długość gąsienicy na podłożu to odcinek gąsienicy maszyny, który podczas postoju lub jazdy styka się z gruntem. W spycharkach gąsienicowych parametr ten jest oznaczany na schematach jako poziomy wymiar mierzony wzdłuż dolnej części gąsienicy, od przedniego do tylnego punktu kontaktu z podłożem.
Jak rozpoznać ten wymiar na schemacie?
Na rysunku bocznym spycharki należy szukać wymiaru:
- narysowanego pod dolną gałęzią gąsienicy,
- obejmującego tylko część gąsienicy stykającą się z gruntem,
- krótszego niż całkowita długość maszyny z osprzętem.
Nie należy mylić go z:
- szerokością maszyny widoczną na rzucie z przodu,
- rozstawem gąsienic,
- całkowitą długością spycharki z lemieszem lub zrywakiem,
- długością całego pasa gąsienicy jako elementu zamkniętego.
Znaczenie eksploatacyjne
Długość gąsienicy na podłożu wpływa na:
- nacisk jednostkowy na grunt,
- stateczność maszyny,
- przyczepność podczas spychania gruntu,
- zdolność pracy na słabszym lub grząskim podłożu.
Im większa powierzchnia styku gąsienic z podłożem, tym zwykle mniejszy nacisk jednostkowy i lepsza trakcja maszyny. Dlatego w maszynach przeznaczonych do pracy na słabym gruncie stosuje się często dłuższe lub szersze układy gąsienicowe.
W pytaniach egzaminacyjnych
W zadaniach z rysunkiem trzeba dokładnie odczytać, który wymiar dotyczy styku z podłożem. W przedstawionym schemacie spycharki długość gąsienicy na podłożu oznaczono cyfrą 3.