Górna warstwa nasypu to najwyżej położona część korpusu nasypu drogowego, znajdująca się bezpośrednio pod konstrukcją nawierzchni lub warstwami ulepszonego podłoża. W robotach drogowych przyjmuje się, że powinna mieć co najmniej 0,5 m grubości i być wykonana z gruntu o dobrych właściwościach nośnych oraz małej wrażliwości na wodę i mróz.
Jaki materiał stosuje się w górnej warstwie nasypu?
Najczęściej stosuje się piasek lub inne grunty niespoiste o odpowiednim uziarnieniu. Piasek jest korzystny, ponieważ:
- dobrze przepuszcza wodę,
- łatwo się zagęszcza,
- ma dobrą nośność po zagęszczeniu,
- jest mniej podatny na wysadziny mrozowe niż grunty spoiste,
- nie zatrzymuje wody tak silnie jak glina, pył lub ił.
Dlaczego nie stosuje się gliny, pyłu i iłu?
Glina, pył i ił należą do gruntów spoistych lub drobnoziarnistych, które często źle zachowują się w górnej strefie nasypu. Mogą zatrzymywać wodę, uplastyczniać się i tracić nośność. Są też bardziej narażone na zjawisko wysadzin mrozowych, czyli podnoszenia gruntu pod wpływem zamarzającej wody.
Znaczenie egzaminacyjne
W pytaniach egzaminacyjnych należy zapamiętać prostą zasadę: górną warstwę nasypu o minimalnej grubości 0,5 m wykonuje się z piasku, a nie z gliny, pyłu ani iłu. Wynika to z wymagań dotyczących nośności, odwodnienia i odporności na przemarzanie.