Grunty niewysadzinowe to grunty, które w warunkach przemarzania nie powodują istotnych wysadzin mrozowych, czyli unoszenia podłoża wskutek zamarzania wody w porach gruntu. Są szczególnie ważne w budowie dróg, nasypów i podłoży nawierzchni.
Znaczenie w nasypach drogowych
W drogownictwie górne warstwy nasypu, o grubości co najmniej 0,50 m, powinny być wykonywane z gruntów niewysadzinowych. Ma to na celu ograniczenie odkształceń nawierzchni w okresie zimowym i podczas odwilży.
Jeżeli w górnej części nasypu zastosuje się grunt wysadzinowy, może dojść do:
- nierównomiernego podnoszenia nawierzchni,
- spękań i deformacji drogi,
- utraty nośności po rozmarznięciu gruntu,
- przyspieszonego niszczenia konstrukcji nawierzchni.
Przykłady gruntów niewysadzinowych
Do gruntów niewysadzinowych zalicza się zwykle grunty dobrze przepuszczalne, o małej zawartości drobnych cząstek, np.:
- żwiry,
- pospółki,
- piaski grube,
- piaski średnie,
- niektóre piaski drobne, jeśli nie zawierają nadmiaru pyłów i iłów.
Cechy gruntów niewysadzinowych
Typowe cechy takich gruntów to:
- dobra przepuszczalność wody,
- mała kapilarność,
- niewielka zawartość frakcji pylastej i ilastej,
- dobra przydatność do zagęszczania.
Zapamiętaj na egzamin
Jeżeli pytanie dotyczy górnych warstw nasypu o grubości minimum 0,50 m, prawidłowa odpowiedź brzmi: powinny być wykonane z gruntów niewysadzinowych.