Grunty organiczne to grunty zawierające znaczną ilość substancji organicznych, czyli szczątków roślinnych i zwierzęcych w różnym stopniu rozkładu. W robotach ziemnych i drogowych są uznawane za grunty problematyczne, ponieważ zwykle mają małą nośność, dużą wilgotność i są podatne na osiadanie.
Przykłady gruntów organicznych
Do gruntów organicznych zalicza się przede wszystkim:
- namuły,
- torfy,
- gytie,
- grunty próchniczne o dużej zawartości części organicznych.
W pytaniach egzaminacyjnych ważne jest rozróżnienie: namuły są gruntami organicznymi, natomiast gliny, piaski i pyły należą do gruntów mineralnych.
Cechy gruntów organicznych
Typowe właściwości gruntów organicznych:
- duża zawartość wody,
- mała wytrzymałość i nośność,
- duża ściśliwość,
- możliwość znacznego i nierównomiernego osiadania,
- trudności z zagęszczaniem.
Znaczenie w robotach drogowych
Podłoże z gruntów organicznych zwykle nie nadaje się bezpośrednio pod nasypy, warstwy konstrukcyjne drogi ani fundamenty obiektów drogowych. Przed rozpoczęciem robót często wykonuje się:
- usunięcie gruntu organicznego i wymianę na grunt nośny,
- wzmocnienie podłoża,
- odwodnienie,
- zastosowanie geosyntetyków,
- stabilizację podłoża, jeśli jest technicznie uzasadniona.
Jak zapamiętać?
Jeśli w odpowiedziach pojawia się namuł, torf lub gytia, najczęściej chodzi o grunt organiczny. Piasek to grunt niespoisty, a glina i pył są gruntami mineralnymi, często rozpatrywanymi jako spoiste lub drobnoziarniste.