Kapilarność bierna gruntu to zdolność gruntu do podciągania wody ku górze w porach gruntu, bez działania ciśnienia zewnętrznego. Wynik badania podaje się zwykle jako wysokość podciągania kapilarnego, np. w metrach.
W drogownictwie parametr ten jest ważny przy ocenie, czy grunt może powodować wysadziny mrozowe. Im większa kapilarność, tym łatwiej woda może być podciągana do strefy przemarzania. Po zamarznięciu woda zwiększa objętość, co może prowadzić do unoszenia i deformacji nawierzchni.
Znaczenie w klasyfikacji gruntów
Przy ocenie wysadzinowości często przyjmuje się, że grunt można uznać za niewysadzinowy, jeżeli jego kapilarność bierna jest mniejsza niż 1,0 m.
Przykład interpretacji:
- kapilarność bierna 0,78 m → grunt niewysadzinowy,
- kapilarność bierna 1,25 m → grunt nie spełnia warunku gruntu niewysadzinowego,
- kapilarność bierna 2,32 m → duże ryzyko podciągania wody i wysadzin.
Jak rozwiązywać zadania egzaminacyjne?
W pytaniach tego typu należy porównać podane wartości z wartością graniczną 1,0 m. Nie wybiera się gruntu „najlepszego” ogólnie, tylko ten, który spełnia warunek klasyfikacyjny.
Dla podanych wyników:
- Grunt I: 0,78 m,
- Grunt II: 1,25 m,
- Grunt III: 1,43 m,
- Grunt IV: 2,32 m.
Tylko Grunt I ma kapilarność bierną poniżej 1,0 m, dlatego kwalifikuje się jako grunt niewysadzinowy.