Konstrukcja nawierzchni drogowej to układ warstw ułożonych nad podłożem gruntowym, których zadaniem jest przenoszenie obciążeń od ruchu pojazdów i przekazywanie ich na podłoże w sposób bezpieczny dla drogi.
W typowym schemacie konstrukcję nawierzchni tworzą przede wszystkim warstwy leżące od góry do dołu:
- warstwa ścieralna – bezpośrednio styka się z kołami pojazdów, odpowiada za równość, szorstkość i odporność na ścieranie,
- warstwa wiążąca – przenosi obciążenia z warstwy ścieralnej na niższe warstwy,
- podbudowa zasadnicza – główna warstwa nośna konstrukcji,
- podbudowa pomocnicza – wspiera podbudowę zasadniczą i rozkłada obciążenia na większą powierzchnię.
Czego nie mylić z konstrukcją nawierzchni?
Na schematach drogowych poniżej konstrukcji nawierzchni mogą występować jeszcze:
- warstwa mrozoochronna,
- warstwa ulepszonego podłoża,
- grunt rodzimy lub nasypowy.
Te elementy są bardzo ważne dla trwałości drogi, ale w wielu schematach egzaminacyjnych nie są zaliczane bezpośrednio do samej konstrukcji nawierzchni, tylko do podłoża lub jego ulepszenia.
Jak rozpoznać na rysunku?
Konstrukcja nawierzchni to pakiet warstw od warstwy ścieralnej u góry do podbudowy pomocniczej u dołu. Jeżeli strzałka obejmuje również grunt lub warstwę ulepszonego podłoża, zwykle wskazuje zbyt szeroki zakres.