Nawierzchnia gruntowa to najprostszy rodzaj nawierzchni drogowej, wykonany bez warstw bitumicznych, betonowych ani brukowych. Jezdnię tworzy odpowiednio ukształtowany i zagęszczony grunt rodzimy albo grunt ulepszony dodatkami, np. kruszywem, żwirem, żużlem lub spoiwem.
Cechy rozpoznawcze
Nawierzchnię gruntową można rozpoznać po tym, że:
- nie ma warstwy asfaltu, betonu ani kostki,
- widoczny jest naturalny grunt, błoto, pył lub piasek,
- po deszczu często tworzą się koleiny, kałuże i rozjeżdżone miejsca,
- powierzchnia bywa nierówna, szczególnie przy dużym ruchu pojazdów.
Na zdjęciach egzaminacyjnych nawierzchnia gruntowa często wygląda jak droga polna lub dojazdowa, z widocznymi śladami kół i brakiem regularnej konstrukcji warstwowej.
Nawierzchnia gruntowa ulepszona
Odmianą jest nawierzchnia gruntowa ulepszona, w której grunt został wzmocniony lub wymieszany z materiałem poprawiającym nośność. Może być też wyprofilowana, czyli nadano jej odpowiednie spadki poprzeczne ułatwiające odpływ wody.
Typowe problemy eksploatacyjne
Do częstych uszkodzeń należą:
- koleiny,
- wyboje,
- zastoiska wody,
- rozluźnienie gruntu,
- błoto i pylenie.
Utrzymanie takiej drogi polega zwykle na profilowaniu równiarką, uzupełnianiu ubytków, poprawie odwodnienia i zagęszczaniu nawierzchni.