Nawierzchnia żwirowa
Słownik kwalifikacji BUD.13 - Eksploatacja maszyn i urządzeń do robót ziemnych i drogowych
Nawierzchnia żwirowa to nawierzchnia drogowa wykonana z kruszywa naturalnego, głównie żwiru, często z dodatkiem piasku lub pospółki. Stosuje się ją najczęściej na drogach lokalnych, dojazdowych, tymczasowych, leśnych i technologicznych.
Cechy nawierzchni żwirowej
Nawierzchnia żwirowa jest prostsza i tańsza w wykonaniu niż nawierzchnie bitumiczne lub betonowe, ale ma mniejszą trwałość i wymaga częstszej konserwacji. Jest podatna na:
- koleiny,
- wyboje,
- wypłukiwanie materiału przez wodę,
- pylenie w okresach suchych,
- rozluźnianie warstwy jezdnej pod ruchem pojazdów.
Kontrola jakości
Podczas odbioru i utrzymania nawierzchni żwirowej sprawdza się między innymi:
- ukształtowanie osi w planie,
- rzędne wysokościowe,
- równość podłużną,
- równość poprzeczną,
- spadki poprzeczne,
- szerokość,
- grubość warstwy,
- zagęszczenie.
Każdy z tych parametrów może mieć inną minimalną częstotliwość kontroli. Przykładowo równość podłużną można kontrolować co 20 m na każdym pasie ruchu, a zagęszczenie raz na określoną powierzchnię nawierzchni.
Zapamiętaj
W pytaniach egzaminacyjnych należy dokładnie odczytać konkretny wiersz tabeli. Dla hasła równość podłużna nie wolno wybierać częstotliwości przypisanej do innego badania, np. zagęszczenia lub szerokości.