Na planach sytuacyjnych dróg łuk kołowy opisuje się często skrótami odnoszącymi się do jego charakterystycznych punktów. Ich poprawne odczytanie jest ważne przy obliczaniu długości łuku, pikietażu oraz lokalizacji robót.
Najważniejsze skróty
- PŁK – początek łuku kołowego,
- ŚŁK – środek łuku kołowego,
- KŁK – koniec łuku kołowego.
Obok skrótów podaje się zwykle pikietaż, np. hm 018,12. Oznacza to położenie danego punktu wzdłuż osi drogi lub projektowanego elementu.
Jak wykorzystać te oznaczenia?
Jeżeli na planie podano pikietaż początku i końca łuku, długość łuku można obliczyć jako różnicę tych wartości:
L = KŁK - PŁK
Przykład:
- PŁK:
hm 018,12, - KŁK:
hm 025,42.
Długość łuku wynosi:
25,42 m - 18,12 m = 7,30 m
W tym przypadku wartość przy ŚŁK nie jest długością łuku, lecz pikietażem punktu środkowego łuku.
Typowy błąd egzaminacyjny
Częstym błędem jest wybieranie jednej z wartości zapisanych przy PŁK, ŚŁK albo KŁK jako gotowej długości łuku. W rzeczywistości są to najczęściej pikietaże punktów, a długość trzeba obliczyć z różnicy pikietażu końca i początku łuku.