Powierzchniowe utrwalenie nawierzchni to technologia drogowa polegająca na rozłożeniu cienkiej warstwy lepiszcza bitumicznego, a następnie rozsypaniu na niej kruszywa, najczęściej grysu. Całość jest zagęszczana przez walcowanie.
Cel wykonywania
Powierzchniowe utrwalenie wykonuje się głównie w celu:
- uszczelnienia nawierzchni,
- poprawy szorstkości i przyczepności kół pojazdów,
- zabezpieczenia nawierzchni przed wodą,
- przedłużenia trwałości istniejącej jezdni,
- odnowy nawierzchni o niewielkich uszkodzeniach.
Nie jest to gruba warstwa konstrukcyjna, lecz cienkie zabezpieczenie powierzchniowe.
Materiały
Podstawowe materiały stosowane przy powierzchniowym utrwaleniu to:
- lepiszcze bitumiczne – np. emulsja asfaltowa lub asfalt upłynniony,
- grys – kruszywo łamane o odpowiedniej frakcji.
W kontekście egzaminacyjnym najważniejsze jest skojarzenie: powierzchniowe utrwalenie = grys.
Ogólny przebieg robót
- Oczyszczenie nawierzchni.
- Skropienie nawierzchni lepiszczem.
- Rozsypanie grysu.
- Wciśnięcie kruszywa przez walcowanie.
- Usunięcie niezwiązanych ziaren po związaniu warstwy.
Typowy błąd egzaminacyjny
Nie należy wybierać tłucznia, klińca ani miału. Są to kruszywa stosowane w innych warstwach lub do innych celów. Do powierzchniowego utrwalenia właściwym kruszywem jest grys.