Co to jest powierzchniowe utrwalenie nawierzchni?
Powierzchniowe utrwalenie nawierzchni to technologia remontu i zabezpieczenia nawierzchni bitumicznej polegająca na rozłożeniu lepiszcza asfaltowego, najczęściej emulsji asfaltowej, oraz posypaniu go kruszywem, np. grysem. Zabieg poprawia szczelność nawierzchni, szorstkość oraz ogranicza dalsze niszczenie warstwy ścieralnej.
Kiedy się je stosuje?
Powierzchniowe utrwalenie wykonuje się najczęściej przy:
- drobnych ubytkach i spękaniach powierzchniowych,
- utracie szorstkości nawierzchni,
- potrzebie uszczelnienia warstwy ścieralnej,
- remontach utrzymaniowych dróg o odpowiednim stanie konstrukcyjnym.
Nie jest to metoda naprawy głębokich uszkodzeń konstrukcji nawierzchni. Jeżeli podbudowa jest zniszczona, konieczny jest remont głębszych warstw.
Materiały używane do utrwalenia
Do wykonania powierzchniowego utrwalenia stosuje się głównie:
- emulsję asfaltową jako lepiszcze,
- grys o odpowiednim uziarnieniu jako kruszywo,
- czasem dodatkowe warstwy lepiszcza i kruszywa przy utrwaleniu wielokrotnym.
Zużycie materiałów podaje się zwykle w kg/m². Aby obliczyć potrzebną ilość materiału, należy najpierw wyznaczyć powierzchnię robót:
powierzchnia = szerokość jezdni × długość odcinka
Następnie:
masa materiału = powierzchnia × norma zużycia
Wynik w kilogramach często przelicza się na tony:
1 t = 1000 kg
Przykład
Dla jezdni o szerokości 6 m i długości 100 m powierzchnia wynosi:
6 m × 100 m = 600 m²
Jeśli zużycie grysu wynosi 25 kg/m², potrzeba:
600 × 25 = 15000 kg = 15 t