Wapno hydratyzowane to spoiwo wapienne, chemicznie wodorotlenek wapnia Ca(OH)₂. W robotach ziemnych i drogowych stosuje się je m.in. do ulepszania i stabilizacji gruntów spoistych, szczególnie glin i iłów o podwyższonej wilgotności.
Dlaczego stosuje się je do gruntów gliniastych?
Grunty gliniaste należą do gruntów spoistych. W warunkach wilgotnych stają się plastyczne, trudne do zagęszczenia i tracą nośność. Dodatek wapna hydratyzowanego powoduje:
- osuszenie gruntu przez wiązanie części wody,
- zmniejszenie plastyczności gruntu,
- poprawę urabialności i zagęszczalności,
- wzrost nośności podłoża,
- ograniczenie pęcznienia i wrażliwości na wodę.
Dlatego w pytaniach egzaminacyjnych, gdy pojawia się gliniaste podłoże w warunkach wilgotnych, najczęściej właściwą odpowiedzią jest wapno hydratyzowane.
Zastosowanie w drogownictwie
Wapno hydratyzowane stosuje się przy:
- ulepszaniu podłoża gruntowego,
- stabilizacji gruntów spoistych pod nasypy i nawierzchnie,
- przygotowaniu gruntu do dalszego zagęszczania,
- poprawie nośności słabego podłoża.
Ważne rozróżnienie egzaminacyjne
Cement portlandzki częściej stosuje się do stabilizacji gruntów o odpowiednim uziarnieniu i wilgotności, natomiast przy gruntach gliniastych, mokrych i plastycznych korzystniejsze jest wapno hydratyzowane.
Emulsja asfaltowa służy głównie do robót bitumicznych, a mieszanie gliny z piaskiem może poprawić uziarnienie, ale nie jest typową metodą stabilizacji wilgotnego gruntu spoistego.