Współczynnik tarcia nawierzchni drogowej określa przyczepność między oponą pojazdu a nawierzchnią jezdni. Jest jednym z ważnych parametrów bezpieczeństwa ruchu drogowego, ponieważ wpływa na długość drogi hamowania i możliwość utrzymania toru jazdy.
Znaczenie w eksploatacji dróg
Nawierzchnia o zbyt małym współczynniku tarcia może być śliska, szczególnie podczas opadów deszczu, zalegania wody, zanieczyszczenia błotem lub zużycia warstwy ścieralnej. Niska przyczepność zwiększa ryzyko poślizgu i wypadków.
Współczynnik tarcia zależy m.in. od:
- rodzaju i stanu warstwy ścieralnej,
- tekstury nawierzchni,
- obecności wody lub zanieczyszczeń,
- zużycia kruszywa i lepiszcza,
- prędkości pojazdu i rodzaju opony.
Jak się go bada?
Do pomiaru współczynnika tarcia stosuje się specjalistyczne urządzenia pomiarowe, np. przyczepę dynamometryczną SRT. Urządzenie mierzy siły tarcia powstające między kołem pomiarowym a nawierzchnią, często przy kontrolowanym zwilżeniu jezdni.
Czego nie oznacza?
Współczynnik tarcia nie jest parametrem nośności, równości ani koleinowania. Dotyczy wyłącznie przyczepności i właściwości przeciwpoślizgowych nawierzchni.
W pytaniach egzaminacyjnych hasła takie jak SRT, przyczepa dynamometryczna, przyczepność i poślizg należy kojarzyć z odpowiedzią: współczynnik tarcia.