Pytania pomocnicze - BUD.14

Plan BIOZ to plan bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, który określa zasady bezpiecznego prowadzenia robót budowlanych oraz wskazuje zagrożenia występujące na budowie.

Plan BIOZ sporządza kierownik budowy przed rozpoczęciem robót, na podstawie informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia przygotowanej przez projektanta.

Zawiera m.in. opis zagrożeń, zasady organizacji robót, środki zapobiegawcze, rozmieszczenie stref niebezpiecznych oraz instrukcje dotyczące bezpiecznego wykonywania prac.

Jest wymagany szczególnie wtedy, gdy roboty stwarzają szczególne zagrożenie dla bezpieczeństwa ludzi lub gdy przewidywany zakres prac spełnia warunki określone w przepisach prawa budowlanego.

Zezwolenie, czyli decyzja o pozwoleniu na budowę, uprawnia do rozpoczęcia inwestycji, ale nie zawiera szczegółowych zasad bezpiecznego prowadzenia prac na budowie.

Plan BIOZ określa zasady bezpieczeństwa, natomiast dziennik budowy lub robót służy do bieżącego zapisywania przebiegu prac, zdarzeń i decyzji technicznych.

Głównym celem jest ograniczenie ryzyka wypadków na budowie przez wcześniejsze rozpoznanie zagrożeń i ustalenie zasad bezpiecznej organizacji pracy.

Ponieważ tworzą szczelną i sztywną przegrodę, która ogranicza napływ wody oraz zabezpiecza ściany wykopu przed osuwaniem.

Deskowanie ażurowe ma przerwy i nie zatrzymuje wody ani drobnych cząstek gruntu. Zabezpieczenie szczelne, np. ścianka Larsena, tworzy ciągłą barierę.

Najważniejsze zagrożenia to osuwanie się ścian wykopu, napływ wody, rozluźnienie gruntu oraz utrata stateczności sąsiednich obiektów.

Jest to grunt narażony na okresowe lub stałe oddziaływanie wody, często o podwyższonym poziomie wód gruntowych i mniejszej stabilności.

Może być niewystarczające przy dużym napływie wody, w gruntach słabonośnych, nawodnionych lub tam, gdzie wymagana jest szczelna przegroda.

Grodzice stalowe wbija się, wciska lub wibruje w grunt, łącząc je na zamki w ciągłą ścianę zabezpieczającą wykop.

Po tym, że droga tworzy zamkniętą pętlę wokół obiektu lub części placu budowy. Ruch odbywa się po obwodzie, często jednokierunkowo.

Umożliwia płynny przejazd pojazdów bez częstego cofania i zawracania. Zmniejsza ryzyko kolizji oraz usprawnia transport materiałów.

W układzie wahadłowym pojazdy jadą tą samą trasą tam i z powrotem. W układzie pierścieniowym poruszają się po obiegu, najczęściej w jednym kierunku.

Układ krzyżowy stosuje się, gdy trzeba zapewnić dojazd do kilku części placu budowy przez przecinające się drogi. Wymaga on dobrej organizacji ruchu na skrzyżowaniach.

Drogi rozchodzą się promieniście od jednego punktu, np. od bramy wjazdowej, placu manewrowego lub centralnego punktu budowy.

Znaczenie mają: kształt i wielkość działki, położenie budynku, lokalizacja składowisk, zaplecza, bram wjazdowych oraz rodzaj używanych maszyn i pojazdów.

Ponieważ koparka przedsiębierna dobrze odspaja grunt znajdujący się przed maszyną i zwykle powyżej poziomu jej ustawienia. Przy pracy na dnie wykopu umożliwia skuteczne poszerzanie ścian wykopu.

Koparka przedsiębierna pracuje głównie przed sobą i ku górze, natomiast podsiębierna kopie poniżej poziomu ustawienia maszyny. Podsiębierna jest typowa do wykonywania wykopów z poziomu terenu.

Do wykonywania wykopów poniżej poziomu terenu, np. pod fundamenty, przewody kanalizacyjne, rowy instalacyjne i wykopy wąskoprzestrzenne.

Koparka chwytakowa sprawdza się przy głębokich i wąskich wykopach, studniach, szybach oraz przy wybieraniu gruntu z miejsc trudno dostępnych.

Znaczenie mają głębokość i szerokość wykopu, poziom ustawienia maszyny, rodzaj gruntu, dostępność terenu, sposób odwozu urobku oraz wymagania bezpieczeństwa.

Od poziomu ustawienia zależy kierunek pracy łyżki i możliwość skutecznego odspajania gruntu. Inny osprzęt dobiera się do kopania poniżej poziomu maszyny, a inny do pracy z dna wykopu.

Polega na jednoczesnym rozpoczęciu i zakończeniu prac na wszystkich działkach roboczych. Każda działka wymaga osobnych zasobów wykonawczych.

W metodzie równoległej roboty prowadzi się jednocześnie na wielu działkach. W metodzie kolejnej prace wykonuje się po kolei: najpierw jedna działka, potem następna.

Ponieważ kilka zakresów prac wykonywanych jest w tym samym czasie, a nie jeden po drugim. Skraca to całkowity czas trwania zadania.

Wymaga zapewnienia większej liczby pracowników, sprzętu i materiałów jednocześnie. Konieczna jest też dobra koordynacja robót na wszystkich działkach.

Praca potokowa polega na rytmicznym przechodzeniu brygad z jednej działki roboczej na kolejną. Zapewnia ciągłość pracy i jest korzystna przy powtarzalnych robotach.

Może być niekorzystna, gdy brakuje pracowników, sprzętu lub miejsca na budowie. Duża liczba jednoczesnych robót zwiększa też ryzyko kolizji organizacyjnych.

Humus to wierzchnia, urodzajna warstwa gruntu zawierająca składniki organiczne. Nie nadaje się jako podłoże pod fundamenty.

Humus ma małą i zmienną nośność oraz może ulegać rozkładowi. Pozostawienie go pod budynkiem grozi nierównomiernym osiadaniem.

Można ją zmagazynować na pryzmach i wykorzystać później do zagospodarowania terenów zielonych lub rekultywacji terenu.

Nie. Utwardzenie może dotyczyć np. dróg tymczasowych lub placów składowych, ale nie zastępuje zdjęcia humusu przed wykopem.

Ziemię urodzajną stosuje się zwykle przy końcowym zagospodarowaniu terenu, np. pod trawniki. Przed wykopem należy ją raczej usunąć, a nie dowozić.

Należą do nich m.in. przygotowanie i zabezpieczenie terenu, wytyczenie obiektu, usunięcie przeszkód oraz zdjęcie warstwy humusu.

Objętość oblicza się ze wzoru V = A × L, gdzie A to pole przekroju poprzecznego wykopu, a L to jego długość.

Nachylenie 1:1 oznacza, że na 1 m głębokości przypada 1 m odsunięcia poziomego skarpy.

Od szerokości górnej należy odjąć poziome odsunięcia obu skarp. Przy głębokości 1 m i skarpach 1:1 odejmuje się po 1 m z każdej strony.

Ponieważ górna szerokość wykopu jest większa niż dolna, a boki są pochylone. Taki kształt odpowiada geometrycznie trapezowi.

Pole oblicza się ze wzoru A = ((a + b) / 2) × h, gdzie a i b to szerokości równoległych podstaw, a h to głębokość wykopu.

Wymiary liniowe podaje się w metrach, pole przekroju w metrach kwadratowych, a objętość gruntu w metrach sześciennych.

Należy szukać układu pionowych słupów i poziomych lub ukośnych belek połączonych w powtarzalne ramy. Ściany pełnią zwykle funkcję wypełnienia, a nie głównego elementu nośnego.

W konstrukcji ramowej obciążenia przenosi szkielet złożony ze słupów i belek. W technologii tradycyjnej murowanej główną funkcję nośną pełnią ściany murowane.

Ramę tworzą najczęściej słupy oraz belki lub rygle połączone w sztywny albo przegubowy układ. Elementy te wspólnie przenoszą obciążenia pionowe i poziome.

Sama nazwa „słupowa” wskazuje głównie na obecność słupów, ale nie opisuje pełnego układu ramowego. Na rysunku widać również belki tworzące z nimi ramy.

Układ słupowo-ryglowy oznacza zestaw słupów i rygli, ale nie zawsze musi tworzyć samodzielne ramy nośne. Technologia szkieletowa z ram podkreśla, że podstawowym elementem konstrukcyjnym jest rama.

Mogą być wykonywane ze stali, żelbetu, drewna lub elementów prefabrykowanych. Dobór materiału zależy od rodzaju obiektu, rozpiętości i obciążeń.

Strzępia to pozostawione zazębienia lub schodkowe zakończenia muru. Umożliwiają późniejsze trwałe połączenie z kolejnym fragmentem ściany.

Gładki styk daje słabsze powiązanie konstrukcyjne i może sprzyjać powstawaniu rys. Strzępia zapewniają lepsze przewiązanie elementów murowych.

Wykonuje się je wtedy, gdy część muru ma być dobudowana później, np. po przerwie technologicznej albo przy etapowaniu robót murarskich.

Przewiązanie zapewnia współpracę elementów murowych i zwiększa stateczność połączenia. Dzięki temu mur zachowuje się bardziej jednolicie.

Nie. Przewody kominowe wykonuje się jako osobne elementy lub w specjalnych pustakach kominowych, a strzępia służą do łączenia murów.

Nie. Strzępia mają funkcję technologiczną i konstrukcyjną, a nie ozdobną. Nie należy ich mylić z gzymsami.

Najpierw przygotowuje się podłoże, przykleja płyty styropianowe, po związaniu kleju mocuje je kołkami, następnie wykonuje warstwę zbrojoną z siatką, gruntuje i nakłada tynk cienkowarstwowy.

Warstwa zbrojona wzmacnia powierzchnię ocieplenia i ogranicza powstawanie rys. Jest też podłożem pod kolejne warstwy wykończeniowe.

Polega na naniesieniu zaprawy klejowej na styropian i zatopieniu w niej siatki z włókna szklanego. Siatka musi być przykryta klejem, a nie tylko przyłożona do powierzchni.

Tynk wymaga stabilnego i równego podłoża. Bez warstwy zbrojonej powierzchnia ocieplenia byłaby podatna na pęknięcia i uszkodzenia.

Gruntowanie wykonuje się po wyschnięciu warstwy zbrojonej, przed nałożeniem tynku cienkowarstwowego. Nie gruntuje się samego styropianu jako następnej czynności po kołkowaniu.

Zakłady zapewniają ciągłość zbrojenia i zapobiegają powstawaniu pęknięć na połączeniach pasów siatki. Najczęściej stosuje się zakład około 10 cm.