Technologia szkieletowa z ram polega na wykonaniu konstrukcji nośnej obiektu z powtarzalnych układów ramowych. Rama składa się zwykle z pionowych słupów i poziomych lub ukośnych rygli/belek, które są ze sobą połączone w sposób zapewniający przenoszenie obciążeń.
W takiej konstrukcji ściany nie muszą pełnić głównej funkcji nośnej. Mogą być jedynie wypełnieniem, obudową lub przegrodą. Najważniejszy jest układ szkieletowy, czyli zestaw elementów liniowych tworzących przestrzenną konstrukcję budynku.
Cechy rozpoznawcze
Na rysunkach egzaminacyjnych konstrukcję szkieletową z ram można rozpoznać po:
- wyraźnych słupach pionowych,
- belkach lub ryglach łączących słupy,
- powtarzalnych układach przypominających ramy,
- braku masywnych ścian nośnych,
- otwartej przestrzeni między elementami konstrukcyjnymi.
Zastosowanie
Technologia ramowa występuje m.in. w konstrukcjach:
- żelbetowych,
- stalowych,
- drewnianych,
- prefabrykowanych.
Stosuje się ją w halach, budynkach przemysłowych, magazynowych, obiektach użyteczności publicznej oraz niektórych budynkach mieszkalnych.
Różnica względem innych określeń
Konstrukcja słupowa akcentuje przede wszystkim występowanie słupów. Konstrukcja ryglowa odnosi się do układu z ryglami, często w ścianach szkieletowych. Konstrukcja słupowo-ryglowa oznacza układ słupów i rygli, ale nie zawsze tworzą one pełne ramy nośne.
W pytaniach egzaminacyjnych, jeśli rysunek pokazuje powtarzalne połączenie słupów i belek tworzące ramę konstrukcyjną, właściwym określeniem jest najczęściej technologia szkieletowa z ram.