Technologia wielkopłytowa
Słownik kwalifikacji BUD.14 - Organizacja i kontrola robót budowlanych oraz sporządzanie kosztorysów
Technologia wielkopłytowa to sposób wznoszenia budynków z dużych, prefabrykowanych elementów żelbetowych, najczęściej w postaci płyt ściennych i stropowych. Elementy te są wykonywane wcześniej w wytwórni prefabrykatów, a następnie transportowane na budowę i montowane dźwigiem.
Jak ją rozpoznać?
Budynki wykonane w technologii wielkopłytowej mają charakterystyczny wygląd:
- regularny układ elewacji,
- powtarzalne moduły okien i ścian,
- widoczne podziały między płytami,
- prostą bryłę budynku,
- często kilka lub kilkanaście kondygnacji.
Na fotografii egzaminacyjnej widoczny jest typowy budynek z prefabrykowanych płyt, dlatego poprawną odpowiedzią są płyty, a nie pustaki, bloki ani dyle.
Rodzaje płyt stosowanych w budynkach
W technologii wielkopłytowej stosuje się m.in.:
- płyty ścian zewnętrznych,
- płyty ścian wewnętrznych,
- płyty stropowe,
- płyty balkonowe,
- prefabrykowane elementy klatek schodowych.
Zalety technologii
- szybkie tempo budowy,
- powtarzalność elementów,
- ograniczenie robót mokrych na budowie,
- możliwość prefabrykacji w kontrolowanych warunkach.
Wady technologii
- konieczność użycia ciężkiego sprzętu montażowego,
- ograniczona swoboda kształtowania bryły,
- ryzyko mostków termicznych i nieszczelności na złączach płyt,
- trudności przy późniejszych przebudowach.
Zapamiętaj
Jeżeli budynek ma wyraźne, duże podziały elewacji i powtarzalny układ kondygnacji, bardzo często jest to budynek wykonany w technologii wielkopłytowej, czyli z prefabrykowanych płyt żelbetowych.