Nawierzchnia sztywna to nawierzchnia drogowa, w której główną warstwą przenoszącą obciążenia jest warstwa wykonana z betonu cementowego. W przeciwieństwie do nawierzchni podatnych asfaltowych, nawierzchnia sztywna pracuje głównie jako płyta betonowa rozkładająca obciążenia na większą powierzchnię podłoża.
Budowa nawierzchni sztywnej
Typowa konstrukcja może obejmować:
- warstwę ścieralną lub nawierzchniową z betonu cementowego,
- podbudowę z betonu, kruszywa stabilizowanego cementem lub innego materiału,
- warstwę mrozoochronną lub odsączającą,
- podłoże gruntowe odpowiednio przygotowane i zagęszczone.
W niektórych rozwiązaniach między warstwami betonowymi układa się materiały pośrednie, np. geowłókninę, która może pełnić funkcję separacyjną lub poślizgową.
Cechy nawierzchni sztywnej
Do najważniejszych cech należą:
- duża nośność,
- wysoka trwałość przy prawidłowym wykonaniu,
- mniejsza podatność na koleinowanie niż nawierzchnie asfaltowe,
- konieczność wykonania szczelin dylatacyjnych lub odpowiedniego zbrojenia,
- duża wrażliwość na poprawną pielęgnację betonu podczas wiązania.
Znaczenie technologii wykonania
W nawierzchniach betonowych bardzo ważne jest zachowanie właściwych warunków wiązania i dojrzewania betonu. Dlatego warstwy chłonne, takie jak geowłóknina, przed betonowaniem należy zwilżyć wodą, aby nie odbierały wody z mieszanki betonowej. Nie stosuje się do tego materiałów asfaltowych, ponieważ technologia dotyczy nawierzchni cementobetonowej.