Pytania pomocnicze - BUD.15

To cykliczne badanie natężenia i struktury ruchu drogowego na polskich drogach. Pozwala określić, ile i jakich pojazdów korzysta z danej drogi.

Generalny Pomiar Ruchu przeprowadza się co 5 lat. Jest to najważniejsza informacja wymagana w tym pytaniu egzaminacyjnym.

Wyniki służą do planowania budowy, przebudowy i remontów dróg. Pomagają też w ocenie bezpieczeństwa oraz potrzeb organizacji ruchu.

Ruch dzieli się na kategorie pojazdów, np. samochody osobowe, ciężarowe, autobusy, motocykle i pojazdy z przyczepami. Dzięki temu można określić nie tylko liczbę, ale też strukturę ruchu.

To przeciętna liczba pojazdów przejeżdżających przez dany odcinek drogi w ciągu jednej doby, obliczona dla całego roku. Jest jednym z podstawowych wyników pomiarów ruchu.

Drogi o większym natężeniu ruchu, szczególnie ciężkiego, szybciej się zużywają. Dane z pomiarów pomagają planować remonty i dobierać odpowiednie technologie utrzymaniowe.

Koszenie ogranicza zarastanie rowów, ułatwia odpływ wody i poprawia widoczność w pasie drogowym. Jest elementem bieżącego utrzymania odwodnienia drogi.

Zaleca się, aby koszenie odbywało się co najmniej dwa razy w roku. To kluczowa informacja egzaminacyjna.

Nie. Głębokość rowu może wpływać na dobór sprzętu i sposób wykonania robót, ale w pytaniu egzaminacyjnym poprawna częstotliwość to co najmniej dwa razy w roku.

Nadmierna roślinność może utrudniać odpływ wody, powodować zamulanie rowów oraz ograniczać widoczność. Może to pogorszyć bezpieczeństwo i stan techniczny drogi.

Stosuje się m.in. kosiarki bijakowe, wysięgnikowe, ciągnikowe oraz sprzęt ręczny w miejscach trudno dostępnych. Dobór sprzętu zależy od nachylenia skarp i warunków terenowych.

Jest to praca związana z bieżącym utrzymaniem pasa drogowego i urządzeń odwadniających. Wspiera prawidłowe funkcjonowanie rowów przydrożnych.

Po szerokiej odkładnicy lub lemieszu zamontowanym z przodu pojazdu. Element ten służy do zgarniania śniegu z nawierzchni na bok drogi.

Pług odśnieżny stosuje się do usuwania śniegu z jezdni, placów, parkingów i innych utwardzonych nawierzchni. Jest podstawowym osprzętem zimowego utrzymania dróg.

Pług zgarnia śnieg na bok za pomocą lemiesza. Odśnieżarka wirnikowa pobiera śnieg wirnikiem i wyrzuca go przez komin na większą odległość.

Profilowanie podłoża wykonuje się maszynami przeznaczonymi do robót ziemnych, np. równiarką. Pług odśnieżny jest przeznaczony do pracy zimowej na nawierzchni drogi.

Odśnieżanie zapewnia przejezdność i poprawia bezpieczeństwo ruchu. Często łączy się je z usuwaniem śliskości przez posypywanie nawierzchni materiałami uszorstniającymi lub środkami chemicznymi.

Nie. Pługi mogą być montowane także na ciągnikach, ładowarkach i innych nośnikach osprzętu, zależnie od rodzaju drogi i zakresu prac.

Mieszanka mineralno-asfaltowa musi być zagęszczana, gdy ma odpowiednio wysoką temperaturę i plastyczność. Zbyt późne zagęszczanie powoduje trudności w uzyskaniu wymaganej gęstości i trwałości warstwy.

Celem jest zmniejszenie zawartości wolnych przestrzeni, zwiększenie nośności, szczelności i odporności nawierzchni na koleinowanie oraz działanie wody.

Najczęściej stosuje się walce stalowe gładkie, walce wibracyjne oraz walce ogumione. Dobór sprzętu zależy od rodzaju mieszanki, grubości warstwy i warunków technologicznych.

Może dojść do szybszego powstawania kolein, spękań, wykruszeń i przenikania wody do niższych warstw nawierzchni. Skraca to trwałość całej konstrukcji drogi.

Nie. Skropienie emulsją asfaltową wykonuje się zwykle przed ułożeniem kolejnej warstwy asfaltowej, aby zapewnić połączenie międzywarstwowe, a nie na świeżo ułożonej warstwie ścieralnej.

Warstwa ścieralna jest najwyższą warstwą nawierzchni i bezpośrednio przenosi oddziaływanie kół pojazdów oraz warunków atmosferycznych. Warstwa wiążąca znajduje się niżej i odpowiada głównie za przenoszenie obciążeń w konstrukcji nawierzchni.

Zależy przede wszystkim od temperatury mieszanki, rodzaju mieszanki, grubości warstwy, liczby przejść walca, rodzaju walca oraz organizacji robót na budowie.

To system oceny stanu technicznego nawierzchni drogowej, wykorzystywany do planowania remontów i utrzymania dróg. W pytaniach egzaminacyjnych należy łączyć go przede wszystkim z drogami krajowymi.

Diagnostyka Stanu Nawierzchni obejmuje drogi krajowe. Nie wskazuje się tu dróg gminnych, powiatowych ani wojewódzkich jako poprawnej odpowiedzi.

Ocena pozwala określić, które odcinki wymagają naprawy, remontu lub przebudowy. Ułatwia też planowanie wydatków na utrzymanie sieci drogowej.

Ocenia się m.in. równość nawierzchni, koleiny, spękania, właściwości przeciwpoślizgowe i uszkodzenia powierzchniowe. Parametry te wpływają na bezpieczeństwo i komfort jazdy.

Drogami krajowymi zarządza zasadniczo Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad, z wyjątkiem odcinków w miastach na prawach powiatu, gdzie zarządcą jest prezydent miasta.

Koleiny pogarszają bezpieczeństwo jazdy, szczególnie podczas opadów, ponieważ może gromadzić się w nich woda. Są też oznaką deformacji nawierzchni.

Kategoria drogi określa jej znaczenie w sieci, np. krajowa, wojewódzka, powiatowa, gminna. Klasa techniczna określa wymagania techniczne i funkcjonalne, np. A, S, GP, G, Z, L, D.

m-g, czyli maszynogodzina, oznacza pracę jednej maszyny przez jedną godzinę. Jest używana do określania nakładów pracy sprzętu.

Należy podzielić dzienny czas pracy maszyny przez nakład m-g, a następnie pomnożyć przez powierzchnię odniesienia, np. przez 100 m².

Ponieważ podany nakład 0,94 m-g dotyczy wykonania 100 m² warstwy, a nie 1 m². Jednostkę odniesienia trzeba uwzględnić w obliczeniach.

Roboczogodzina dotyczy pracy człowieka przez godzinę, a maszynogodzina pracy maszyny przez godzinę. W tym zadaniu chodzi o pracę rozkładarki, więc używa się m-g.

Jeśli maszyna wykonuje 100 m² w 0,94 godziny, to w 8 godzin powinna wykonać kilka razy więcej niż 100 m². Wynik około 851 m² jest więc logiczny.

Nie, ponieważ podano już nakład pracy na 100 m². Szerokość rozkładarki jest informacją opisową i nie wpływa na obliczenie.

Sugerują, że mieszanka jest zbyt gorąca. Wysoka temperatura powoduje nadmierną plastyczność i niestabilność mieszanki pod naciskiem walca.

Temperatura wpływa na lepkość asfaltu. Zbyt chłodna mieszanka jest sztywna, a zbyt gorąca może się przesuwać i odkształcać podczas walcowania.

Mieszanka może nie osiągnąć wymaganej gęstości i pozostaną w niej nadmierne wolne przestrzenie. Obniża to trwałość nawierzchni i zwiększa podatność na uszkodzenia.

Typowe objawy to przesuwanie się mieszanki przed walcem, falowanie powierzchni oraz drobne poprzeczne spękania włoskowate.

Temperaturę kontroluje się przy załadunku, transporcie, rozładunku, rozkładaniu i zagęszczaniu. Najważniejsze jest, aby mieszanka miała właściwą temperaturę w momencie walcowania.

Zbyt gorąca mieszanka jest niestabilna i może ulegać deformacjom pod walcem. Zamiast zagęszczenia mogą powstać rysy, fale lub przesunięcia materiału.

Rów przydrożny odprowadza wodę opadową i roztopową z drogi, pobocza oraz przyległego terenu. Chroni konstrukcję nawierzchni przed zawilgoceniem i utratą nośności.

Najpierw wytycza się przebieg rowu, następnie usuwa humus, wykonuje wykop, profiluje dno i skarpy oraz ewentualnie umacnia powierzchnie narażone na rozmywanie.

Do takich robót stosuje się m.in. koparki, koparko-ładowarki, równiarki drogowe i spycharki. Dobór maszyny zależy od rodzaju gruntu, przekroju rowu i zakresu prac.

Spadek podłużny umożliwia grawitacyjny odpływ wody. Zbyt mały spadek powoduje zastoiska, a zbyt duży może prowadzić do rozmywania dna i skarp.

Wykonanie rowu polega na uformowaniu nowego przekroju w gruncie. Odmulanie jest robotą utrzymaniową, której celem jest usunięcie namułu i przywrócenie drożności istniejącego rowu.

Umocnienia stosuje się tam, gdzie występuje ryzyko erozji, duże prędkości przepływu wody lub niestabilne grunty. Mogą to być np. darnina, bruk, płyty betonowe albo elementy prefabrykowane.

Zapora U-20a służy do wygrodzenia miejsc robót prowadzonych w pasie drogowym wzdłuż jezdni. Stosuje się ją, aby oddzielić obszar robót od ruchu pojazdów.

Wygrodzenie wzdłuż jezdni zabezpiecza roboty prowadzone równolegle do kierunku ruchu. Wygrodzenie w poprzek jezdni zamyka lub ogranicza przejazd na danym odcinku.

Zapory drogowe wyznaczają granicę strefy robót, ostrzegają kierujących i pieszych oraz zwiększają bezpieczeństwo pracowników i uczestników ruchu.

Zapory powinny mieć barwy ostrzegawcze, zwykle biało-czerwone pasy, oraz elementy odblaskowe. W warunkach ograniczonej widoczności mogą być uzupełnione światłami ostrzegawczymi.

Najczęściej stosuje się znak A-14 „roboty na drodze”, znaki zwężenia jezdni, ograniczenia prędkości oraz urządzenia prowadzące ruch, np. tablice kierujące.

Nieprawidłowo dobrana zapora może źle wskazywać przebieg ruchu lub niewystarczająco zabezpieczać miejsce robót. Dobór zależy od usytuowania robót względem jezdni i sposobu organizacji ruchu.

Na powierzchni pozostają pył, luźne ziarna i resztki frezowania. Ich usunięcie jest konieczne, aby nowa warstwa asfaltowa dobrze połączyła się z podłożem.

Najpierw usuwa się starą warstwę, następnie oczyszcza podłoże, potem wykonuje skropienie lepiszczem, a dopiero na końcu układa nową mieszankę asfaltową.

Najczęściej stosuje się szczotkę mechaniczną lub zamiatarkę drogową. W razie potrzeby używa się także sprężonego powietrza albo mycia wodą.

Emulsję asfaltową nanosi się dopiero na czystą powierzchnię. Skropienie zabrudzonego podłoża nie zapewni prawidłowego połączenia międzywarstwowego.

Zapewnia współpracę warstw nawierzchni i ogranicza ich przesuwanie się względem siebie. Dzięki temu nawierzchnia lepiej przenosi obciążenia od ruchu pojazdów.

Geowłóknina może być stosowana np. jako warstwa wzmacniająca, separacyjna lub przeciwspękaniowa. Nie jest jednak standardowym pierwszym krokiem po odsłonięciu warstwy wiążącej.

Może dojść do słabego związania warstw, odspojeń, spękań lub szybszego niszczenia nawierzchni. Zanieczyszczenia działają jak warstwa separacyjna.