Dziennik pomiaru kątów poziomych
Słownik kwalifikacji BUD.18 - Wykonywanie pomiarów sytuacyjnych, wysokościowych i realizacyjnych oraz opracowywanie wyników tych pomiarów
Dziennik pomiaru kątów poziomych to formularz służący do zapisu odczytów wykonanych teodolitem lub tachimetrem podczas pomiaru kierunków i kątów poziomych. Na egzaminie często trzeba uzupełnić brakującą wartość w tabeli, np. średni kierunek, różnicę kierunków albo wartość kąta.
Co zapisuje się w dzienniku?
W zależności od metody pomiaru w dzienniku mogą występować m.in.:
- stanowisko instrumentu,
- celowane punkty,
- odczyty koła poziomego w I i II położeniu lunety,
- średnie odczyty kierunków,
- zredukowane kierunki,
- obliczone kąty poziome,
- kontrolę zamknięcia pomiaru.
Jak oblicza się brakujące wartości?
Najczęściej stosuje się średnią arytmetyczną z dwóch obserwacji, jeżeli mają jednakową dokładność. Gdy kąt lub kierunek jest mierzony w dwóch położeniach lunety, wynik końcowy zwykle otrzymuje się przez uśrednienie odpowiednio przeliczonych odczytów.
Przykład zasady:
- odczyt 1: 74,4700 g,
- odczyt 2: 74,4790 g,
- średnia: (74,4700 g + 74,4790 g) / 2 = 74,4745 g.
Na co uważać?
W pomiarach kątowych w gradach należy poprawnie wykonywać działania w systemie, w którym pełny kąt ma 400 g. Trzeba też zwracać uwagę na liczbę miejsc po przecinku i sposób zaokrąglania wyniku. W zadaniach egzaminacyjnych brakująca kratka często wynika bezpośrednio z uśrednienia dwóch wartości zapisanych w tym samym wierszu lub kolumnie dziennika.