Metoda pojedynczego kąta
Słownik kwalifikacji BUD.18 - Wykonywanie pomiarów sytuacyjnych, wysokościowych i realizacyjnych oraz opracowywanie wyników tych pomiarów
Metoda pojedynczego kąta służy do pomiaru kąta poziomego między dwoma kierunkami: kierunkiem początkowym i kierunkiem końcowym. Jest stosowana m.in. w pomiarach sytuacyjnych i osnowach pomiarowych, gdy trzeba wyznaczyć konkretną wartość jednego kąta na stanowisku.
Na czym polega pomiar?
Instrument ustawia się nad punktem stanowiska, poziomuje i centruje. Następnie wykonuje się celowanie kolejno na dwa punkty terenowe:
- punkt lewego ramienia kąta,
- punkt prawego ramienia kąta.
Dla każdego kierunku odczytuje się wartość z koła poziomego. Szukany kąt oblicza się jako różnicę odczytów:
kąt = odczyt na kierunek końcowy − odczyt na kierunek początkowy
Jeżeli wynik jest ujemny, dodaje się pełny obrót, czyli najczęściej 400g albo 360°, zależnie od jednostki pomiaru.
Dziennik pomiaru metodą pojedynczego kąta
Dziennik dla tej metody zawiera zwykle rubryki umożliwiające zapis:
- stanowiska pomiarowego,
- celowanych punktów,
- odczytów na kole poziomym,
- wartości obliczonego kąta,
- ewentualnie pomiaru w dwóch położeniach lunety.
Charakterystyczne jest to, że zapis dotyczy konkretnego kąta między dwoma kierunkami, a nie całego zestawu kierunków z jednego stanowiska.
Różnica względem metody kierunkowej
W metodzie kierunkowej mierzy się kilka kierunków z jednego stanowiska, a kąty oblicza się później z różnic kierunków. W metodzie pojedynczego kąta pomiar jest nastawiony bezpośrednio na wyznaczenie jednego kąta.
Zapamiętaj
Jeżeli dziennik zawiera zapis dwóch celów i obliczenie kąta jako różnicy odczytów, najczęściej dotyczy pomiaru kątów poziomych metodą pojedynczego kąta.