Miara bieżąca to odległość odmierzana wzdłuż linii pomiarowej od jej punktu początkowego do miejsca, w którym zrzutowano szczegół terenowy metodą ortogonalną. Inaczej można powiedzieć, że jest to położenie punktu na linii pomiarowej wyrażone jako odległość narastająca od początku linii.
Gdzie występuje?
Miara bieżąca jest stosowana przy pomiarze szczegółów sytuacyjnych metodą ortogonalną. Na szkicu polowym zapisuje się ją najczęściej bezpośrednio przy linii pomiarowej, zwykle jako kolejne wartości rosnące wzdłuż tej linii, np. 50,08; 65,55; 129,27.
Miara bieżąca a domiar
W metodzie ortogonalnej dla punktu szczegółu określa się zwykle dwie wielkości:
- miarę bieżącą — odległość wzdłuż linii pomiarowej,
- domiar prostokątny — odległość prostopadłą od linii pomiarowej do mierzonego punktu.
Miara bieżąca wskazuje więc, „na którym metrze” linii pomiarowej znajduje się rzut punktu, a domiar mówi, jak daleko punkt leży od tej linii.
Jak rozpoznać na szkicu?
Miary bieżące są opisane na linii pomiarowej lub bezpośrednio przy niej i tworzą ciąg odległości liczonych od początku linii. Jeżeli strzałki wskazują liczby leżące na osi linii pomiarowej, oznaczają właśnie miary bieżące, a nie domiary, czołówki ani podpórki.
Znaczenie praktyczne
Miary bieżące służą do jednoznacznego odtworzenia położenia punktów szczegółów terenowych oraz do późniejszego obliczania ich współrzędnych.