Poligonizacja to metoda zakładania lub zagęszczania poziomej osnowy geodezyjnej za pomocą ciągów poligonowych. Polega na pomiarze długości boków oraz kątów między kolejnymi bokami ciągu. Na tej podstawie oblicza się azymuty, przyrosty współrzędnych i współrzędne punktów poligonowych.
Ciąg poligonowy
Ciąg poligonowy tworzą kolejne punkty połączone odcinkami, czyli bokami ciągu. Może być:
- nawiązany obustronnie – zaczyna się i kończy na punktach o znanych współrzędnych,
- zamknięty – tworzy wielobok zamknięty,
- wiszący – ma słabszą kontrolę, dlatego stosuje się go wyjątkowo.
Długości boków w osnowie szczegółowej
Przy określaniu położenia punktów szczegółowej osnowy poziomej metodą poligonizacji długości boków w ciągach poligonowych powinny wynosić zwykle od 150 m do 500 m.
W pytaniach egzaminacyjnych warto zapamiętać zakres:
- minimum: 150 m,
- maksimum: 500 m.
Zbyt krótkie boki powodują większy wpływ błędów centrowania i celowania na wynik. Zbyt długie boki mogą utrudniać pomiar, pogarszać widoczność między punktami i komplikować stabilne nawiązanie ciągu.
Co mierzy się w poligonizacji?
W typowym ciągu poligonowym mierzy się:
- długości boków,
- kąty poziome,
- kierunki lub azymuty nawiązania,
- czasem również elementy wysokościowe, jeśli ciąg pełni dodatkowe funkcje pomiarowe.
Znaczenie praktyczne
Poligonizacja służy do zakładania punktów osnowy, które następnie wykorzystuje się do pomiarów sytuacyjnych, realizacyjnych i inwentaryzacyjnych. Jest szczególnie ważna tam, gdzie trzeba uzyskać dobrze rozmieszczone punkty o znanych współrzędnych.