Przestrzenne wcięcie w przód
Słownik kwalifikacji BUD.18 - Wykonywanie pomiarów sytuacyjnych, wysokościowych i realizacyjnych oraz opracowywanie wyników tych pomiarów
Przestrzenne wcięcie w przód to metoda wyznaczania współrzędnych punktu niedostępnego lub trudno dostępnego na podstawie pomiarów wykonanych z co najmniej dwóch punktów o znanych współrzędnych. Wynikiem są współrzędne przestrzenne punktu, czyli X, Y oraz H/Z.
Na czym polega metoda?
Instrument ustawia się na punktach znanych, np. A i B. Z tych stanowisk wykonuje się obserwacje do wyznaczanego punktu P. Mogą to być:
- kierunki lub kąty poziome,
- kąty pionowe albo zenitalne,
- odległości skośne, jeżeli stosuje się tachimetr elektroniczny.
Punkt P jest wyznaczany jako przecięcie przestrzennych kierunków celowania wychodzących ze znanych stanowisk. Dlatego metoda jest nazywana wcięciem w przód — obserwacje prowadzi się „w przód”, ze znanych punktów do punktu wyznaczanego.
Kiedy stosuje się przestrzenne wcięcie w przód?
Metoda jest przydatna, gdy nie można ustawić instrumentu bezpośrednio na punkcie P, np. gdy punkt znajduje się:
- na elewacji budynku,
- na wieży, maszcie lub kominie,
- za przeszkodą terenową,
- w miejscu niebezpiecznym lub niedostępnym.
Jak rozpoznać na rysunku?
Schemat zwykle pokazuje dwa lub więcej znanych punktów stanowiskowych oraz celowe skierowane z nich do punktu P. Jeżeli z punktów znanych wyznacza się położenie punktu nieznanego w przestrzeni, jest to przestrzenne wcięcie w przód.
Różnica względem wcięcia wstecz
We wcięciu w przód instrument stoi na punktach znanych, a wyznaczany jest punkt P. We wcięciu wstecz instrument stoi na punkcie nieznanym, a obserwuje się punkty znane.