Reper roboczy
Słownik kwalifikacji BUD.18 - Wykonywanie pomiarów sytuacyjnych, wysokościowych i realizacyjnych oraz opracowywanie wyników tych pomiarów
Reper roboczy to punkt o znanej wysokości, zakładany zwykle na potrzeby konkretnej pracy geodezyjnej lub budowy. Służy jako lokalne odniesienie wysokościowe przy wykonywaniu pomiarów niwelacyjnych, wyznaczaniu rzędnych projektowych, kontroli robót ziemnych lub montażowych.
Cechy repera roboczego
- ma określoną wysokość, czyli rzędną,
- powinien być trwale i jednoznacznie oznaczony w terenie,
- musi być opisany w dokumentacji pomiarowej,
- jest wykorzystywany jako punkt nawiązania lub kontroli,
- może mieć charakter tymczasowy, związany z daną inwestycją.
Reper roboczy może być założony np. na fundamencie, ścianie budynku, elemencie betonowym, bolcu, rurce lub innym stabilnym obiekcie. Ważne jest, aby w czasie wykonywania pomiarów jego położenie wysokościowe nie uległo zmianie.
Reper roboczy w dzienniku niwelacji
W dzienniku niwelacji przy reperze roboczym zapisuje się odczyty z łaty oraz obliczoną wysokość punktu. Jeśli znana jest wysokość osi celowej instrumentu, wysokość repera oblicza się ze wzoru:
H punktu = H osi celowej − odczyt z łaty
Jeżeli obliczenia prowadzone są przez przewyższenia, stosuje się zależność:
H nowego punktu = H punktu znanego + odczyt wstecz − odczyt w przód
Znaczenie egzaminacyjne
W zadaniach egzaminacyjnych reper roboczy często występuje jako punkt, dla którego trzeba obliczyć rzędną i wpisać ją do odpowiedniej kolumny dziennika niwelacji. Kluczowe jest poprawne rozpoznanie, czy dany odczyt jest odczytem wstecz, w przód czy pośrednim oraz zastosowanie właściwego znaku działania.