Szczegóły sytuacyjne to obiekty terenowe przedstawiane na mapie, np. budynki, ogrodzenia, słupy, latarnie, studzienki, skarpy czy elementy zagospodarowania terenu. Dzieli się je na grupy dokładnościowe, ponieważ nie wszystkie wymagają takiej samej precyzji pomiaru.
II grupa szczegółów
Do II grupy zalicza się obiekty trwale związane z terenem, ale zwykle mniej istotne pod względem dokładności niż szczegóły I grupy. Mogą to być np. elementy uzbrojenia i zagospodarowania terenu, których położenie powinno być określone dość dokładnie, ale nie z najwyższą precyzją.
Przykłady:
- słupy i latarnie,
- studzienki,
- trwałe elementy ogrodzeń,
- wybrane urządzenia techniczne w terenie.
III grupa szczegółów
Do III grupy należą szczegóły o mniejszym znaczeniu dokładnościowym, często mniej trwałe lub o mniej jednoznacznym położeniu.
Przykłady:
- granice użytków gruntowych,
- krawędzie skarp i rowów,
- elementy sytuacyjne o charakterze przybliżonym,
- szczegóły naturalne terenu.
Pomiar z linii pomiarowej opartej na szczegółach terenowych
Jeżeli pomiar wykonuje się za pomocą linii pomiarowej opartej np. z jednej strony na narożniku budynku, a z drugiej na latarni, to taka linia nie ma dokładności właściwej osnowie geodezyjnej. Dlatego można z niej korzystać przy pomiarze szczegółów II i III grupy, ale nie szczegółów I grupy.
W pytaniach egzaminacyjnych należy zapamiętać regułę: pomiar z linii opartej na istniejących szczegółach terenowych, takich jak narożnik budynku i latarnia, dotyczy szczegółów II i III grupy dokładnościowej.