Szkic pomiaru ortogonalnego
Słownik kwalifikacji BUD.18 - Wykonywanie pomiarów sytuacyjnych, wysokościowych i realizacyjnych oraz opracowywanie wyników tych pomiarów
Szkic pomiaru ortogonalnego to szkic polowy przedstawiający pomiar szczegółów sytuacyjnych metodą domiarów prostokątnych. Służy do jednoznacznego odtworzenia położenia punktów terenowych na podstawie miar zapisanych w terenie.
Co powinien zawierać poprawny szkic?
Na szkicu należy przedstawić:
- linię pomiarową z oznaczonym początkiem i końcem,
- kierunek narastania miary bieżącej,
- rzuty prostokątne punktów szczegółów na linię pomiarową,
- wartości miar bieżących wzdłuż linii pomiarowej,
- długości domiarów prostopadłych,
- położenie szczegółów sytuacyjnych względem linii pomiarowej,
- ewentualne miary kontrolne, np. czołówki.
Najważniejsza zasada
W metodzie ortogonalnej punkt szczegółu wyznacza się przez dwie wartości:
1. miarę bieżącą — odległość od początku linii pomiarowej do rzutu punktu na linię,
2. domiar prostopadły — odległość punktu od linii pomiarowej mierzona pod kątem prostym.
Domiar musi być narysowany i opisany jako prostopadły do linii pomiarowej. Jeżeli rzut punktu nie tworzy kąta prostego z linią pomiarową, szkic zawiera błąd.
Typowe błędy na szkicu
Do częstych błędów należą:
- brak prostopadłości domiarów,
- błędny kierunek narastania miar bieżących,
- wpisanie miary bieżącej w niewłaściwym miejscu,
- mylenie domiaru z odległością skośną,
- brak powiązania punktu szczegółu z linią pomiarową,
- nieczytelne oznaczenie początku linii pomiarowej.
Jak rozpoznać szkic bez błędów?
Poprawny szkic ma logiczny układ: miary bieżące rosną w jednym kierunku wzdłuż linii pomiarowej, a domiary są prowadzone prostopadle od linii do mierzonych punktów. Każdy punkt szczegółu powinien dać się jednoznacznie odtworzyć z zapisanych wartości.