Wcięcie kątowe w przód to metoda pomiaru sytuacyjnego, w której położenie punktu wyznacza się na podstawie pomierzonych kątów poziomych z dwóch punktów o znanych współrzędnych.
Instrument ustawia się na punktach znanych, np. A i B, a następnie celuje się na punkt wyznaczany, np. punkt narożny budynku. Mierzone są kąty między znanym kierunkiem odniesienia, najczęściej bokiem osnowy, a kierunkiem na punkt wyznaczany.
Cechy metody
- instrument stoi na punktach znanych,
- punkt wyznaczany znajduje się „w przód” od stanowisk pomiarowych,
- mierzy się głównie kąty poziome, a nie odległości,
- położenie punktu powstaje jako przecięcie dwóch kierunków celowych,
- metoda nadaje się do pomiaru punktów niedostępnych lub trudno dostępnych.
Jak rozpoznać na rysunku?
Na rysunku wcięcia kątowego w przód widać zwykle dwa stanowiska o znanym położeniu, np. A i B. Z tych stanowisk poprowadzone są kierunki celowania do wyznaczanych punktów obiektu. Przy stanowiskach oznaczone są kąty, np. α i β.
Jeżeli kąty są mierzone na punktach znanych w kierunku punktów wyznaczanych, jest to wcięcie kątowe w przód.
Różnica względem wcięcia kątowego wstecz
We wcięciu kątowym wstecz instrument ustawia się na punkcie wyznaczanym i celuje na punkty znane. We wcięciu kątowym w przód jest odwrotnie: instrument ustawia się na punktach znanych i celuje na punkt wyznaczany.
Zastosowanie
Metodę stosuje się m.in. do pomiaru narożników budynków, punktów obiektów budowlanych, elementów trudno dostępnych oraz szczegółów sytuacyjnych, gdy bezpośredni pomiar odległości jest utrudniony.