Badanie stałości punktów odniesienia
Słownik kwalifikacji BUD.19 - Wykonywanie prac geodezyjnych związanych z katastrem i gospodarką nieruchomościami
Badanie stałości punktów odniesienia polega na sprawdzeniu, czy punkty uznawane za nieruchome rzeczywiście nie zmieniły swojego położenia między kolejnymi cyklami pomiarowymi. Jest to szczególnie ważne przy geodezyjnym monitoringu obiektów inżynierskich, np. zapór, mostów, kominów czy budowli hydrotechnicznych.
Po co bada się stałość punktów odniesienia?
Punkty odniesienia stanowią bazę do wyznaczania przemieszczeń kontrolowanego obiektu. Jeżeli taki punkt sam się przemieści, obliczone przemieszczenia obiektu będą błędne. Dlatego przed interpretacją wyników należy upewnić się, że układ odniesienia jest stabilny.
Jakie punkty wykorzystuje się do kontroli?
Do badania stałości stosuje się najczęściej dodatkowe punkty kontrolne rozmieszczone poza strefą możliwych przemieszczeń obiektu. W pomiarach okresowych porównuje się ich wzajemne położenie oraz położenie względem punktów odniesienia.
Typowe działania geodety
- wykonanie pomiarów kontrolnych w kolejnych epokach pomiarowych,
- porównanie współrzędnych lub obserwacji z pomiarem pierwotnym,
- analiza różnic i odchyłek,
- wykluczenie punktów, które wykazują niestabilność,
- przyjęcie tylko stabilnych punktów jako podstawy dalszych obliczeń.
Znaczenie egzaminacyjne
Jeżeli na szkicu punkty nie znajdują się na koronie zapory, lecz tworzą zewnętrzny układ kontrolny, to zwykle służą one nie do wyznaczania przemieszczeń samej zapory, ale do zbadania stałości położenia punktów odniesienia.