Błędy tyczenia metodą biegunową
Słownik kwalifikacji BUD.19 - Wykonywanie prac geodezyjnych związanych z katastrem i gospodarką nieruchomościami
W metodzie biegunowej punkt projektowany wyznacza się przez odłożenie kąta poziomego oraz odległości od stanowiska instrumentu. Dlatego dokładność położenia wytyczonego punktu zależy głównie od elementów wpływających na jego położenie w płaszczyźnie poziomej.
Błędy wpływające na dokładność tyczenia
Na precyzję tyczenia punktu metodą biegunową wpływają przede wszystkim:
- błąd położenia stanowiska – jeżeli instrument ustawiono na punkcie o niedokładnie znanych współrzędnych, przenosi się to na tyczony punkt,
- błąd położenia punktu osnowy użytego do orientacji – błędny punkt nawiązania powoduje błędny kierunek tyczenia,
- błąd odłożenia kąta poziomego – powoduje przesunięcie punktu poprzecznie do kierunku celowej,
- błąd odłożenia odległości – powoduje przesunięcie punktu wzdłuż kierunku celowej,
- błędy centrowania instrumentu i celu,
- błędy identyfikacji lub stabilizacji punktu w terenie.
Błąd kąta pionowego
Przy klasycznym tyczeniu punktu sytuacyjnego metodą biegunową istotne jest położenie punktu w rzucie poziomym. Kąt pionowy nie służy do wyznaczenia położenia poziomego punktu, dlatego jego błąd nie wpływa bezpośrednio na precyzję tyczenia punktu sytuacyjnego.
Błąd kąta pionowego miałby znaczenie głównie przy wyznaczaniu wysokości, np. w niwelacji trygonometrycznej lub przy tyczeniu elementów wysokościowych.
Wniosek egzaminacyjny
Jeżeli pytanie dotyczy precyzji tyczenia punktu metodą biegunową w planie, poprawną odpowiedzią jest: nie oddziałuje błąd odłożenia kąta pionowego.