Dziennik tyczenia metodą ortogonalną
Słownik kwalifikacji BUD.19 - Wykonywanie prac geodezyjnych związanych z katastrem i gospodarką nieruchomościami
Dziennik tyczenia metodą ortogonalną służy do zapisania obliczonych danych potrzebnych do sytuacyjnego wytyczenia punktów w terenie metodą prostokątną. W tej metodzie położenie punktu określa się względem przyjętej linii pomiarowej, najczęściej odcinka między punktami osnowy lub punktami realizacyjnymi.
Jakie dane zawiera?
Typowy dziennik dla metody ortogonalnej powinien zawierać przede wszystkim:
- oznaczenie linii pomiarowej, np. od punktu A do punktu B,
- numery lub nazwy punktów tyczonych,
- miarę bieżącą / odciętą, czyli odległość wzdłuż linii pomiarowej,
- domiar prostokątny / rzędną, czyli odległość prostopadłą od linii pomiarowej do punktu,
- stronę domiaru: lewa lub prawa,
- ewentualne dane kontrolne i uwagi terenowe.
Jak rozpoznać taki dziennik na egzaminie?
Dziennik właściwy dla metody ortogonalnej nie opiera się na kątach i odległościach skośnych, lecz na dwóch wielkościach prostokątnych: odległości wzdłuż linii oraz domiarze prostopadłym. Jeżeli w tabeli występują kolumny typu miara bieżąca, domiar, odcięta, rzędna, lewa/prawa strona, to jest to formularz związany z metodą ortogonalną.
Czego nie mylić?
- Metoda biegunowa: wykorzystuje kąt/kierunek i odległość.
- Metoda ortogonalna: wykorzystuje odciętą i domiar prostopadły.
- Szkic tyczenia: pokazuje rozmieszczenie punktów graficznie, ale sam dziennik zawiera dane liczbowe do wytyczenia.