Grunty zadrzewione i zakrzewione to jeden z rodzajów użytków gruntowych wykazywanych w ewidencji gruntów i budynków. Obejmują tereny pokryte drzewami lub krzewami, które nie spełniają warunków zaliczenia do lasów, ale ich charakter roślinny jest wyraźny i trwały.
W zadaniach egzaminacyjnych ważne jest rozpoznanie typowych przykładów. Do gruntów zadrzewionych i zakrzewionych zalicza się m.in. obszary porośnięte naturalnie wikliną oraz krzewiastymi formami wierzb, szczególnie w dolinach rzek, obniżeniach terenu i na terenach wilgotnych.
Jak rozpoznać ten użytek?
Cechy charakterystyczne:
- teren jest porośnięty drzewami lub krzewami,
- roślinność ma charakter naturalny albo trwały,
- obszar nie jest klasyfikowany jako las,
- nie jest to teren całkowicie bezużyteczny, więc nie należy go automatycznie uznawać za nieużytek.
Odróżnienie od innych użytków
Nie należy mylić tych gruntów z:
- lasami – las ma odrębne kryteria klasyfikacji i przeznaczenie leśne,
- nieużytkami – nieużytki to tereny nienadające się do racjonalnego użytkowania, np. bagna, urwiska, piaski,
- terenami różnymi – obejmują grunty o innym, specyficznym przeznaczeniu, niepasujące do podstawowych grup użytków.
Przykład egzaminacyjny
Jeżeli podczas pomiaru użytkowania gruntów stwierdzono, że teren jest porośnięty naturalną wikliną i krzewami wierzby, to w aktualizacji EGiB należy zakwalifikować go jako grunty zadrzewione i zakrzewione.