Grupy dokładnościowe szczegółów terenowych
Słownik kwalifikacji BUD.19 - Wykonywanie prac geodezyjnych związanych z katastrem i gospodarką nieruchomościami
W pomiarach sytuacyjnych szczegóły terenowe dzieli się według wymaganej dokładności położenia. Ma to znaczenie przy ocenie, czy dany obiekt można poprawnie pomierzyć i zarejestrować na podstawie uzyskanej dokładności pomiaru.
Podstawowe grupy dokładnościowe
Najczęściej przyjmuje się trzy grupy:
- I grupa dokładnościowa – szczegóły wymagające największej dokładności, zwykle do około 0,10 m. Należą tu m.in. znaki graniczne, naroża budynków, trwałe elementy zagospodarowania terenu, słupy, włazy, zasuwy i inne jednoznacznie identyfikowalne elementy naziemne.
- II grupa dokładnościowa – szczegóły o mniejszych wymaganiach dokładnościowych, zwykle do około 0,30 m. Do tej grupy zalicza się m.in. niektóre przewody uzbrojenia terenu, np. przebieg rur podziemnych.
- III grupa dokładnościowa – szczegóły o najmniejszych wymaganiach, zwykle do około 0,50 m, np. mniej jednoznaczne kontury terenowe.
Jak obliczyć błąd położenia pikiety?
Jeżeli znany jest błąd położenia punktu osnowy oraz błąd pomiaru pikiety z tej osnowy, łączny błąd można oszacować ze wzoru:
m = √(m_osnowy² + m_pomiaru²)
Dla danych z pytania:
m = √(9² + 7²) cm = √130 cm ≈ 11,4 cm
Otrzymana dokładność jest gorsza niż 10 cm, więc nie spełnia wymagań dla szczegółów I grupy. Spełnia natomiast wymagania dla II grupy dokładnościowej.
Wniosek egzaminacyjny
Przy błędzie około 11,4 cm można rejestrować obiekty II grupy dokładnościowej, np. rury wodociągowe. Nie należy wskazywać obiektów wymagających dokładności I grupy, takich jak pokrywy studni, słupy telefoniczne czy zasuwy gazu.