Metoda biegunowa to jedna z podstawowych metod wyznaczania położenia punktu w geodezji. Polega na pomiarze z punktu stanowiska dwóch wielkości:
- odległości do wyznaczanego punktu,
- kierunku lub kąta, na podstawie którego oblicza się azymut do tego punktu.
W tej metodzie punkt mierzony traktuje się jak punkt opisany przez współrzędne biegunowe: odległość od stanowiska oraz kierunek. Następnie przelicza się je na współrzędne prostokątne X i Y.
Wzory obliczeniowe
Jeżeli punkt B pomierzono ze stanowiska R2, a znane są:
- współrzędne stanowiska:
X_R2,Y_R2, - odległość pozioma:
d1, - azymut kierunku z R2 do B:
A_R2-B,
to współrzędne punktu B oblicza się ze wzorów:
X_B = X_R2 + d1 · cos A_R2-B
Y_B = Y_R2 + d1 · sin A_R2-B
Najważniejsze jest, aby w obu wzorach użyć współrzędnych tego samego punktu stanowiska, z którego wykonano pomiar. Jeśli pomiar wykonano z R2, to zarówno X, jak i Y należy liczyć od współrzędnych R2.
Typowe błędy egzaminacyjne
Najczęstsze pomyłki to:
- użycie współrzędnych R1 zamiast R2,
- pomieszanie
X_R1zY_R2, - zastosowanie azymutu innego kierunku niż kierunek ze stanowiska do punktu mierzonego,
- nieuwzględnienie, że odległość musi być odległością poziomą.
W zadaniach egzaminacyjnych należy najpierw ustalić, z którego punktu wykonano pomiar, a dopiero potem dobrać odpowiedni wzór.