Metoda kierunkowa pomiaru kątów
Słownik kwalifikacji BUD.19 - Wykonywanie prac geodezyjnych związanych z katastrem i gospodarką nieruchomościami
Metoda kierunkowa służy do pomiaru kątów poziomych przez wyznaczenie kierunków z jednego stanowiska do kilku punktów celowania. Nie mierzy się tu pojedynczego kąta jako osobnej obserwacji, lecz odczytuje się kierunki na kole poziomym, a kąty oblicza jako różnice odczytanych kierunków.
Na czym polega?
Na stanowisku instrumentu, np. tachimetru lub teodolitu, celuje się kolejno do punktów osnowy. Jeden z kierunków przyjmuje się jako kierunek początkowy, a następnie wykonuje odczyty do pozostałych punktów. Po zakończeniu serii często ponownie celuje się na kierunek początkowy, aby sprawdzić zamknięcie horyzontu.
Jak rozpoznać na szkicu?
Metodę kierunkową rozpoznaje się po tym, że z jednego stanowiska wychodzi kilka kierunków celowania do różnych punktów, a pomiar dotyczy całego zestawu kierunków. Kąty między punktami wynikają później z różnic tych kierunków.
Zastosowanie
Metoda kierunkowa jest często stosowana przy pomiarach osnów, w tym osnowy realizacyjnej, ponieważ pozwala dokładnie i sprawnie obserwować wiele kierunków z jednego stanowiska.
Różnica względem innych metod
- metoda kątowa: mierzy się bezpośrednio konkretny kąt między dwoma celami,
- metoda repetycyjna: ten sam kąt odkłada się wielokrotnie w celu zwiększenia dokładności,
- metoda Schreibera: specjalny sposób organizacji obserwacji kątowych w sieciach,
- metoda kierunkowa: mierzy się kierunki, a kąty oblicza z ich różnic.