Metoda przecięć kierunków

Metoda przecięć kierunków to sposób wyznaczania położenia punktu, w którym do punktu mierzy się kierunki z co najmniej dwóch znanych stanowisk. Położenie punktu otrzymuje się jako przecięcie prostych wyznaczonych przez te kierunki.

W geodezji metoda ta jest stosowana m.in. przy pomiarach sytuacyjnych oraz przy obserwacji punktów kontrolowanych, np. podczas badania przemieszczeń obiektów budowlanych lub hydrotechnicznych.

Jak rozpoznać metodę na szkicu?

Na szkicu charakterystyczne są:
- dwa lub więcej punktów o znanym położeniu, np. stanowiska obserwacyjne,
- linie kierunków prowadzone ze stanowisk do punktu kontrolowanego,
- brak pomierzonych odległości do punktu wyznaczanego,
- punkt wyznaczany znajduje się w miejscu przecięcia kierunków.

Jeżeli na rysunku do punktu dochodzą same celowe/kierunki z różnych stanowisk, jest to właśnie metoda przecięć kierunków.

Czym różni się od innych metod?

• Wcięcia liniowe – wykorzystują pomierzone odległości od znanych punktów.
• Wcięcia kątowe – wykorzystują kąty, często między kierunkami do punktów znanych i wyznaczanego.
• Stanowisko swobodne – służy do wyznaczenia położenia stanowiska instrumentu na podstawie obserwacji do punktów znanych.
• Przecięcia kierunków – wyznaczają położenie punktu jako przecięcie kierunków obserwowanych z punktów znanych.

Zastosowanie

Metoda jest przydatna, gdy bezpośredni pomiar odległości do punktu jest utrudniony, ale punkt można dobrze obserwować z kilku stanowisk. W pomiarach kontrolnych porównuje się położenie punktu z kolejnych serii obserwacji, aby określić ewentualne przemieszczenie.