Metoda rzutowania
Słownik kwalifikacji BUD.19 - Wykonywanie prac geodezyjnych związanych z katastrem i gospodarką nieruchomościami
Metoda rzutowania to geodezyjna metoda stosowana do analizy deformacji i odchyleń obiektów smukłych, czyli wysokich i wąskich konstrukcji, takich jak kominy, maszty, wieże, słupy, silosy czy wysokie filary.
Polega na wyznaczaniu położenia wybranych punktów obiektu przez ich rzutowanie na ustalone płaszczyzny lub kierunki odniesienia. Najczęściej obserwacje wykonuje się z dwóch stanowisk, ustawionych w przybliżeniu w prostopadłych kierunkach względem obiektu. Dzięki temu można określić odchylenie osi obiektu w dwóch składowych poziomych.
Zastosowanie
Metodę rzutowania stosuje się przede wszystkim do:
- badania pionowości kominów, masztów i wież,
- określania wychyleń osi obiektu od pionu,
- obserwacji zmian kształtu obiektu w czasie,
- kontroli deformacji po obciążeniach, remoncie lub eksploatacji.
Na czym polega pomiar?
Geodeta ustawia instrument, np. teodolit lub tachimetr, na stabilnym stanowisku pomiarowym. Następnie celuje na punkty kontrolowane znajdujące się na różnych wysokościach obiektu. Położenie tych punktów porównuje się z przyjętą osią lub kierunkiem odniesienia.
Jeżeli punkty położone na kolejnych wysokościach nie układają się w jednej linii pionowej, oznacza to występowanie wychylenia lub deformacji obiektu.
Ważne w egzaminie
Dla obiektów smukłych właściwą odpowiedzią jest metoda rzutowania. Nie należy jej mylić z metodą poligonową, metodą pomiaru strzałek ani metodą prostej odniesienia, które mają inne typowe zastosowania pomiarowe.