Metoda stałej prostej
Słownik kwalifikacji BUD.19 - Wykonywanie prac geodezyjnych związanych z katastrem i gospodarką nieruchomościami
Metoda stałej prostej to metoda tyczenia stosowana m.in. przy wyznaczaniu wskaźników konstrukcyjnych budowli. Polega na wykorzystaniu jednej ustalonej, trwałej prostej jako linii odniesienia, względem której odkłada się położenie elementów konstrukcyjnych.
Na czym polega metoda?
W terenie wyznacza się prostą odniesienia, najczęściej związaną z osią obiektu lub bazą tyczenia. Następnie za pomocą specjalnego przyrządu z podziałką i tarczą celowniczą ustawia się wskaźniki w wymaganym położeniu względem tej prostej.
Metoda ta jest przydatna, gdy trzeba zachować stały kierunek lub kontrolować położenie wielu punktów względem jednej linii.
Cechy rozpoznawcze
W pytaniach egzaminacyjnych metoda stałej prostej często jest kojarzona z przyrządem w postaci:
- poziomej listwy z podziałką,
- przesuwanych elementów zaciskowych,
- tarczy celowniczej,
- elementu umożliwiającego ustawienie na zadanej odległości od prostej.
Taki przyrząd nie jest typowy dla metody biegunowej ani metody przecięć kierunków.
Różnica względem innych metod
- Metoda biegunowa wykorzystuje kąt i odległość od stanowiska instrumentu.
- Metoda przecięć kierunków wyznacza punkt z przecięcia dwóch kierunków.
- Metoda pionowania służy do przenoszenia punktów w pionie.
- Metoda stałej prostej opiera się na jednej ustalonej linii odniesienia.
Zapamiętaj
Jeżeli na rysunku widać listwę z podziałką i tarczą celowniczą stosowaną do ustawiania wskaźników konstrukcyjnych względem jednej prostej, chodzi o metodę stałej prostej.