W pomiarze sytuacyjnym właz kanalizacyjny jest traktowany jako szczegół terenowy związany z uzbrojeniem terenu. Jeżeli pokrywa włazu ma niewielkie wymiary, np. kwadrat o boku 0,40 m, geodeta nie mierzy każdej krawędzi ani osi pokrywy, lecz wyznacza położenie środka rzutu pokrywy.
Co mierzy się w praktyce?
Dla typowych włazów kanalizacyjnych mierzy się:
- środek rzutu pokrywy na płaszczyznę poziomą,
- ewentualnie wysokość punktu, jeżeli wykonywany jest pomiar wysokościowy,
- dodatkowe informacje opisowe, np. rodzaj sieci: kanalizacja sanitarna, deszczowa lub ogólnospławna.
W przypadku pytania egzaminacyjnego poprawną odpowiedzią jest więc: lokalizacja środka rzutu pokrywy.
Dlaczego nie mierzy się krawędzi?
Pokrywa włazu o boku 0,40 m jest małym obiektem terenowym. Na mapie zasadniczej taki element przedstawia się najczęściej symbolem punktowym, a nie przez dokładne odwzorowanie wszystkich krawędzi. Pomiar krawędzi byłby zbędny i nieproporcjonalny do celu pomiaru.
Czego nie należy wybierać?
- Średnica włazu – dotyczy obiektów okrągłych, a w pytaniu pokrywa jest kwadratowa.
- Krawędzie włazu – mierzy się je tylko wtedy, gdy obiekt ma być odwzorowany powierzchniowo lub jego rozmiar jest istotny.
- Linia osi pokrywy – nie jest właściwym elementem lokalizującym mały właz na mapie.
Zasada egzaminacyjna
Jeżeli obiekt terenowy jest mały i przedstawiany na mapie symbolem punktowym, należy mierzyć punkt charakterystyczny, najczęściej jego środek geometryczny lub środek rzutu.