Punkty załamania użytków gruntowych
Słownik kwalifikacji BUD.19 - Wykonywanie prac geodezyjnych związanych z katastrem i gospodarką nieruchomościami
Punkty załamania użytków gruntowych to punkty, w których zmienia się przebieg granicy między różnymi użytkami gruntowymi, np. między gruntem ornym, pastwiskiem, sadem, lasem, terenem zabudowanym albo drogą. Są one związane z treścią ewidencji gruntów i budynków, a nie z dokładnym wyznaczaniem położenia obiektów budowlanych.
Dlaczego nie nadają się do tyczenia budynku?
Punkty załamania użytków nie są właściwymi punktami odniesienia do tyczenia konturów budynku, ponieważ:
- opisują sposób użytkowania gruntu, a nie granice prawne działki,
- mogą mieć niższą dokładność niż punkty osnowy geodezyjnej,
- często nie są trwale stabilizowane w terenie,
- ich przebieg może wynikać z klasyfikacji lub aktualizacji EGiB, a nie z pomiaru realizacyjnego.
Wytyczenie budynku wymaga punktów pewnych, stabilnych i posiadających wiarygodne współrzędne. Dlatego poprawnymi punktami odniesienia mogą być np. punkty osnowy pomiarowej, osnowy poligonowej albo punkty graniczne działki, jeżeli są jednoznacznie określone.
Typowa pułapka egzaminacyjna
W pytaniu o tyczenie konturów budynku odpowiedź dotycząca załamania użytków jest błędnym wyborem jako punkt odniesienia. Użytki gruntowe dotyczą ewidencyjnego sposobu użytkowania terenu, a nie precyzyjnego przenoszenia projektu budynku w teren.