Stabilizacja punktów granicznych polega na trwałym oznaczeniu w terenie punktów wyznaczających przebieg granicy nieruchomości. Ma to umożliwić jednoznaczne odtworzenie granicy oraz zapobiegać sporom między właścicielami sąsiednich działek.
Typowe znaki graniczne
Do stabilizacji punktów granicznych stosuje się m.in.:
- betonowe lub kamienne znaki graniczne,
- rurki lub pręty metalowe,
- bolce i trzpienie w nawierzchniach utwardzonych,
- pale drewniane w szczególnych warunkach terenowych.
Dobór znaku zależy od rodzaju terenu, trwałości podłoża oraz możliwości bezpiecznego osadzenia znaku.
Pale drewniane
Pale drewniane mogą być stosowane do stabilizacji granic przede wszystkim na terenach grząskich i podmokłych. W takim podłożu klasyczne znaki betonowe lub kamienne mogą się zapadać, przechylać albo przemieszczać. Dłuższy pal wbity w miękki grunt daje lepszą stabilność i jest łatwiejszy do odnalezienia.
Nie jest to rozwiązanie typowe dla terenów zrekultywowanych, zmelioryzowanych ani narażonych na wstrząsy. W tych przypadkach dobiera się sposób stabilizacji odpowiednio do warunków lokalnych, ale samo występowanie rekultywacji, melioracji czy drgań nie wskazuje bezpośrednio na użycie pali drewnianych.
Zapamiętaj
Na egzaminie zawodowym warto kojarzyć zasadę: pale drewniane = teren grząski i podmokły. Wynika to z potrzeby osadzenia znaku w miękkim, wilgotnym gruncie, gdzie standardowe znaki mogą być nietrwałe.