Stabilizacja punktów osnowy realizacyjnej
Słownik kwalifikacji BUD.19 - Wykonywanie prac geodezyjnych związanych z katastrem i gospodarką nieruchomościami
Stabilizacja punktów osnowy realizacyjnej polega na trwałym oznaczeniu w terenie punktów geodezyjnych wykorzystywanych do tyczenia i kontroli położenia obiektu budowlanego. Punkty te muszą być zachowane przez możliwie długi czas trwania budowy, dlatego sposób ich utrwalenia powinien być odporny na przypadkowe przesunięcie, zniszczenie lub zatarcie.
Najczęstszy sposób utrwalenia
W przypadku osnowy realizacyjnej budynku stosuje się m.in. zacementowanie śrub lub innych trwałych znaków w stabilnych elementach. Śruba osadzona w betonie lub trwałym podłożu umożliwia jednoznaczne odtworzenie położenia punktu i ponowne wykonanie pomiarów kontrolnych.
Taki punkt może służyć do:
- tyczenia osi konstrukcyjnych budynku,
- kontroli położenia elementów konstrukcyjnych,
- przenoszenia punktów na kolejne etapy budowy,
- sprawdzania odchyłek wykonawczych.
Dlaczego nie wystarczą oznaczenia nietrwałe?
Namalowane znaki, flagi czy proste nacięcia mogą być pomocne jako oznaczenia orientacyjne, ale nie zapewniają odpowiedniej trwałości i dokładności. Na placu budowy są narażone na zatarcie, przemieszczenie, zabrudzenie lub usunięcie podczas robót ziemnych i konstrukcyjnych.
Ważne zasady
Punkty osnowy realizacyjnej należy zakładać w miejscach stabilnych, bezpiecznych i możliwie nienarażonych na zniszczenie. Ich położenie powinno być udokumentowane w szkicach i wynikach pomiarów, aby w razie potrzeby można było je skontrolować albo odtworzyć.