Tyczenie lokalizacyjne budynku
Słownik kwalifikacji BUD.19 - Wykonywanie prac geodezyjnych związanych z katastrem i gospodarką nieruchomościami
Tyczenie lokalizacyjne budynku polega na wyznaczeniu w terenie położenia projektowanego obiektu budowlanego zgodnie z zatwierdzonym projektem. Jest to jeden z podstawowych etapów geodezyjnej obsługi inwestycji.
Celem tyczenia jest przeniesienie z dokumentacji projektowej na grunt najważniejszych elementów geometrycznych budynku, przede wszystkim jego osi konstrukcyjnych, narożników lub punktów charakterystycznych.
Podstawa tyczenia
Tyczenie wykonuje się na podstawie danych z geodezyjnego opracowania projektu. W przypadku budynku o wielu kondygnacjach szczególne znaczenie ma rzut fundamentów, ponieważ to fundamenty określają rzeczywiste położenie budynku w terenie.
Nie tyczy się budynku lokalizacyjnie na podstawie rzutu ostatniej kondygnacji ani wyłącznie rzutu parteru, ponieważ kondygnacje wyższe mogą mieć inne obrysy, uskoki, balkony lub nadwieszenia.
Co wyznacza się w terenie?
Najczęściej tyczy się:
- główne osie konstrukcyjne budynku,
- punkty przecięcia osi,
- narożniki obrysu fundamentów,
- linie odniesienia na ławach ciesielskich,
- reper roboczy lub poziom odniesienia.
Znaczenie egzaminacyjne
W pytaniach egzaminacyjnych należy zapamiętać: tyczenie lokalizacyjne budynku wielokondygnacyjnego wykonuje się w oparciu o rzut fundamentów. Fundamenty są elementem, który jako pierwszy powstaje w terenie i decyduje o prawidłowym usytuowaniu całego obiektu.