Tyczenie od stałej płaszczyzny

Tyczenie od stałej płaszczyzny to metoda stosowana przy wznoszeniu obiektów budowlanych, szczególnie do kontroli ustawienia deskowań, ścian, słupów lub innych elementów konstrukcyjnych w określonej płaszczyźnie.

Polega na przyjęciu trwałej, dobrze zdefiniowanej płaszczyzny odniesienia, od której odkłada się projektowane odległości do kontrolowanego elementu. Płaszczyzna ta może być wyznaczona geodezyjnie, np. przez linię celową instrumentu ustawionego na stanowisku, przez znaki na konstrukcji albo przez punkty odniesienia utrwalone poza miejscem robót.

Zastosowanie

Metodę wykorzystuje się m.in. do:
- sprawdzania położenia deskowań ścian,
- kontroli lica ściany lub krawędzi konstrukcji,
- utrzymania elementów budynku w jednej płaszczyźnie,
- przenoszenia założeń projektowych na kolejne kondygnacje.

Jak rozpoznać tę metodę na rysunku?

Charakterystyczne jest pokazanie jednej ustalonej płaszczyzny odniesienia oraz pomiarów prostopadłych lub odsunięć do elementu kontrolowanego. Geodeta nie wyznacza punktu z pojedynczego stanowiska za pomocą kąta i odległości, lecz sprawdza, czy element znajduje się w zadanej płaszczyźnie względem przyjętej bazy.

Różnica względem innych metod

• Metoda biegunowa: punkt wyznacza się przez kąt i odległość ze stanowiska.
• Metoda rzutowania: polega na przenoszeniu punktów lub osi przez rzutowanie, np. na inną kondygnację.
• Przecięcie kierunków: punkt powstaje na przecięciu dwóch wyznaczonych kierunków.

W pytaniach egzaminacyjnych ta metoda często pojawia się przy kontroli deskowań w trakcie wznoszenia budynku.