Tyczenie prostej przez przeszkody

Tyczenie prostej przez przeszkody polega na wyznaczeniu w terenie przebiegu prostej, np. linii PK, gdy między punktami końcowymi znajduje się obiekt uniemożliwiający bezpośrednie celowanie lub ustawienie punktów pośrednich. Przeszkodą może być budynek, zwarty las, zbiornik wodny, teren podmokły albo inne niedostępne miejsce.

Przeszkoda mała a rozległa

W pytaniach egzaminacyjnych ważne jest rozróżnienie:
- mała przeszkoda – można ją ominąć prostą konstrukcją pomocniczą blisko linii PK,
- rozległa przeszkoda – trzeba zastosować układ punktów pomocniczych położonych poza przeszkodą, ponieważ nie da się wykonać krótkiego obejścia ani bezpośrednio kontrolować całej linii.

Dla przeszkody rozległej charakterystyczny jest schemat, w którym linia PK jest odtwarzana po obu stronach przeszkody przy użyciu punktów pomocniczych i konstrukcji geometrycznej omijającej niedostępny teren.

Idea metody

1. Wyznacza się lub wykorzystuje punkty końcowe prostej, np. P i K.
2. Poza przeszkodą zakłada się punkty pomocnicze umożliwiające pomiar kątów i odległości.
3. Na podstawie pomiarów przenosi się kierunek prostej PK na drugą stronę przeszkody.
4. Stabilizuje się punkty pośrednie lub kontrolne leżące na wytyczanej prostej.

Jak rozpoznać na rysunku?

Szukaj schematu, w którym przeszkoda jest znaczna, a pomiar nie polega na prostym, krótkim obejściu. Poprawny rysunek powinien pokazywać pomocniczą konstrukcję geodezyjną umożliwiającą odtworzenie kierunku prostej PK mimo braku widoczności przez przeszkodę.