Tyczenie rozjazdu kolejowego
Słownik kwalifikacji BUD.19 - Wykonywanie prac geodezyjnych związanych z katastrem i gospodarką nieruchomościami
Tyczenie rozjazdu kolejowego polega na przeniesieniu w teren projektowanego położenia charakterystycznych punktów rozjazdu, np. początku rozjazdu, końców rozjazdu, punktów osi torów, iglic, krzyżownicy lub punktów łuków.
W zadaniach egzaminacyjnych często trzeba rozpoznać metodę tyczenia na podstawie podanych miar na szkicu. Jeżeli ze stanowiska geodezyjnego podane są kąty/kierunki oraz odległości do tyczonych punktów, właściwa jest zwykle metoda biegunowa.
Punkty charakterystyczne rozjazdu
W rozjeździe zwyczajnym najczęściej wyznacza się:
- punkt początkowy rozjazdu,
- punkt końcowy toru zasadniczego,
- punkt końcowy toru zwrotnego,
- wierzchołek lub punkty związane z kątem rozjazdu,
- punkty osi torów i elementów łukowych.
Dobór metody tyczenia
Metodę dobiera się do rodzaju danych:
- metoda biegunowa - gdy ze stanowiska znamy kierunek/kąt i odległość do punktu,
- metoda ortogonalna - gdy dane są domiary prostokątne od linii odniesienia,
- wcięcia liniowe - gdy punkt wyznaczany jest z dwóch odległości od punktów znanych,
- wcięcia kątowe/kierunkowe - gdy punkt wyznaczany jest z przecięcia dwóch kierunków.
Znaczenie praktyczne
Przy tyczeniu rozjazdów wymagana jest duża dokładność, ponieważ błędne położenie punktów końcowych wpływa na geometrię toru, prześwit, płynność jazdy i bezpieczeństwo ruchu kolejowego. Dlatego po wytyczeniu wykonuje się zwykle pomiar kontrolny i porównuje wyniki z dokumentacją projektową.