Obmiar przewodów wentylacyjnych polega na ustaleniu rzeczywistych ilości wykonanych elementów instalacji wentylacyjnej, najczęściej do rozliczenia robót lub sporządzenia kosztorysu powykonawczego. Dotyczy m.in. kanałów prostych, kształtek, kratek, przepustnic, tłumików i izolacji.
Pomiar długości odcinków prostych
Długości poszczególnych segmentów prostych przewodów wentylacyjnych mierzy się między punktami wynikającymi z geometrii instalacji. W przypadku rozgałęzień przyjmuje się pomiar pomiędzy przecięciami osi przewodów głównych z osiami przewodów odgałęźnych.
Oznacza to, że nie mierzy się długości „po zewnętrznej krawędzi” kanału ani od kratki do pionu, lecz według osi przewodów pokazanych w dokumentacji technicznej.
Dlaczego stosuje się osie przewodów?
Pomiar po osiach zapewnia jednolite zasady obmiaru niezależnie od:
- wymiarów przekroju kanału,
- grubości blachy lub izolacji,
- sposobu wykonania połączeń,
- kształtu trójnika lub odejścia.
Dzięki temu obmiar jest porównywalny z rysunkami projektowymi i przedmiarem robót.
Co obejmuje obmiar instalacji wentylacyjnej?
W zależności od dokumentacji obmiar może obejmować:
- długość kanałów prostych w metrach,
- liczbę kształtek, kolan i trójników w sztukach,
- powierzchnię izolacji kanałów w metrach kwadratowych,
- liczbę elementów regulacyjnych, np. przepustnic,
- liczbę nawiewników, wywiewników i kratek.
Typowy błąd egzaminacyjny
Nie należy utożsamiać obmiaru długości kanału z pomiarem między urządzeniami, np. między kratką a pionem wentylacyjnym albo między przepustnicami. W pytaniach egzaminacyjnych kluczowe jest rozpoznanie, że odcinki proste systemu wentylacyjnego wyznacza się według osi przewodów i ich przecięć w miejscach odgałęzień.